ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

แต่ซีเจาผิงยังไม่ยอมปล่อยซ่งเต๋อไห่ มือขวาที่ยึดจับรัดแน่นด้วยแรง จากนั้นยกเข่ากระแทกไปยังแขนท่อนที่บาดเจ็บอย่างหนักท่อนนั้น

ข้อต่อไหล่ถูกบิดหลุด กระดูกหน้าแขนท่อนล่างและบนก็ถูกกระแทกหักในขณะเดียวกัน

ซ่งเต๋อไห่ทนต่อไปไม่ไหว ส่งเสียงร้องครวญคราง ซีเจาผิงจึงพอใจ ปล่อยแขนที่ปวกเปียกและฟกช้ำท่อนนั้นออก

ซีเจาผิงเปิดตาซ้ายออก ดวงตาคือจุดอ่อนขนาดใหญ่ของร่างกาย มันรับกระบวนท่าฝ่ามือแทงนั้นด้วยพลังแกร่งอันอัศจรรย์ เส้นเลือดฝอยในลูกตาแผ่แขนง ซีเจาผิงหัวเราะลั่น ดวงตาข้างหนึ่งแดงเรื่อ กอปรกับรูปร่างประหลาดนั่นจึงดูเฉกเช่นปีศาจชั่วร้าย

ซ่งหลีที่อยู่ข้างลานฝึกกรีดร้อง

ซ่งเจินวิ่งเข้ามาประคองบุตรชาย เห็นสีหน้าซ่งเต๋อไห่ซีดเผือด แขนขวาเจ็บปวดรวดร้าว กระดูกที่หักสีขาวทะลุผิวหนังออกมา

ได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้ ข้อต่อหัวไหล่และข้อศอกสองจุดถูกทำลายอย่างรุนแรง อีกทั้งยังเป็นมือขวาที่เทียบเท่าชีวิตของมือกระบี่ ซ่งเต๋อไห่ผู้ถูกเลือกเป็นเจ้าสำนักชิงเฉิงในอนาคตคนนี้เท่ากับถูกทำลายวรยุทธ์ไปแล้ว

“อำมหิตยิ่งนัก!” ซ่งเจินสีหน้าสุดแสนจะโศกเศร้า เดิมมันนำเอาความหวังครึ่งชีวิตที่เหลือฝากฝังไว้กับบุตรชายคนนี้ “นี่นับเป็นการประลองยุทธ์หรือ” มันถลึงตามองซีเจาผิง

“พวกเรากล่าวโดยละเอียดแต่แรกแล้ว” ซีเจาผิงขยี้ตาซ้าย “ประลองยุทธ์ก็ดี ต่อสู้ก็ช่าง สำหรับพวกเราไม่มีความต่าง”

ซ่งหลีร้องเรียกพี่ชาย ใคร่วิ่งออกไปกลางลาน แต่ถูกโหวอิงจื้อฉุดรั้งไว้ได้ทัน

ศิษย์ชิงเฉิงรอบลานฝึกแผ่กลิ่นอายโศกเศร้าชนิดหนึ่งออกมา

เยียนเหิงกำหมัดทั้งสองข้างแน่น จ้องมองซีเจาผิงด้วยโทสะ จนลูกตาแทบหลุดจากเบ้า

ซีเจาผิงกลับทำสีหน้าปกติ กวาดสายตามองกลุ่มคน แขนแกร่งข้างอ่อนข้างอ้าออกพลางกล่าว “เป็นอย่างไร ต่อไปคือผู้ใด ผู้ใดจะมาลอง ‘หมัดพิฆาตสองภาวะ’ นี้ของสำนักอู่ตังเรา”

เหล่าศิษย์ชิงเฉิงหน้าถอดสี ซีเจาผิงลงมือโหดเช่นนี้ นอกเหนือธรรมเนียมการประลองของยุทธภพโดยสิ้นเชิง ภายหลังยังคุยโวไม่สลด

ทั้งหมดนี้มิใช่การประลองยุทธ์แล้ว แต่เป็นการต่อสู้ชี้ชะตา!

ซีเจาผิงชี้ซ่งเจิน “ท่านเข้ามาเป็นอย่างไร มาแก้แค้นให้บุตรชายท่านอย่างไรล่ะ!”

ซ่งหลีน้ำตาอาบใบหน้า ยามนี้เห็นบิดาตกเป็นเป้าหมายท้าทายคนต่อไปก็ร้องเรียกไม่หยุด มองไปยังกึ่งกลางลานฝึกอย่างหวาดหวั่น

“มิได้” โหวอิงจื้อยามนี้ส่ายหน้า กล่าวเสียงแผ่วเบา “อาจารย์อาซ่ง…มิใช่คู่ต่อสู้”

“เจ้าว่าอะไรนะ” ม่ายต้าเจี๋ยที่อยู่ข้างกายมันจับคอเสื้อของมันเอาไว้

“ข้ามิได้พูดให้เสียขวัญ” โหวอิงจื้อสุขุมยิ่งนัก “ข้ากำลังวินิจฉัย”

“คนชรามิได้หรือ” ซีเจาผิงหันมองไปยังศิษย์สาวกสืบมรรคาเหล่านั้นของชิงเฉิง “คนหนุ่มล่ะเป็นอย่างไร ผู้ใดจะมา”

ซ่งเจินมองซีเจาผิงด้วยโทสะ ในระยะประชิดเช่นนี้มันพบว่าบริเวณคอด้านซ้ายของซีเจาผิงมีรอยสักขนาดนิ้วหัวแม่มือหนึ่งรอย เป็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยมประหลาดอันหนึ่ง

“นี่…” ซ่งเจินชี้มันพลางกล่าว “นี่มิใช่เครื่องหมายของลัทธิมารอู้อี๋หรอกหรือ ทำไมถึงมีบนตัวเจ้า”