ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

ซีเจาผิงยิ้มน้อยๆ พลางกล่าวอย่างไม่ไยดี “ใช่แล้วอย่างไร บิดาข้าแต่ก่อนเป็นศิษย์อู้อี๋ ยี่สิบปีก่อนเขาพาข้าสวามิภักดิ์อู่ตังฝ่ายธรรมะ เช่นนี้มิได้หรือ”

ซ่งเจินเปี่ยมไปด้วยความสงสัย นิสัยก้าวร้าวชอบข่มเหงผู้คนของพวกอู่ตังกลุ่มนี้มีส่วนใกล้เคียงกับฝ่ายอธรรมเล็กน้อย

หรือว่าพวกมันมีความสัมพันธ์กับลัทธิอู้อี๋?

“พล่ามอะไรไร้สาระ! ตกลงท่านจะสู้หรือไม่ จะระบายแค้นแทนบุตรชายสุดที่รักของท่านหรือไม่!” ซีเจาผิงตะโกนสืบต่อ

ยามนี้เยียนเหิงที่อยู่นอกลานเลือดลมพลุ่งพล่าน มันเห็นศิษย์พี่ซ่งพ่ายแพ้กับตา จากนั้นได้ยินคำพูดเหล่านี้ของซีเจาผิงจนถูกโทสะครอบงำถ้วนทั่ว ในสายตาของมัน คนข้างกายทั้งหมดคล้ายกับเลือนหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงซีเจาผิงที่ยังคงยืนยั่วเย้าอยู่กลางลาน

ศักดิ์ศรีของสำนักชิงเฉิงจะต้องไม่หมองมัว!

เยียนเหิงก้าวไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าวอย่างไร้สติ และก้าวที่สอง ตามด้วยก้าวที่สาม

จางเผิงยืนอยู่หลังเยียนเหิง ฉุดรั้งมันเอาไว้ เยียนเหิงกลับเหมือนยังมิได้สติ และมิได้หันหน้ามองศิษย์พี่สักแวบ ยังคงจ้องมองซีเจาผิงที่อยู่เบื้องหน้า

ในสายตามันมีเพียงศัตรู

ซีเจาผิงเห็นว่าในบรรดาศิษย์เด่นล้ำของชิงเฉิงกลับมีเพียงเด็กหนุ่มที่เยาว์วัยที่สุดอยากออกมารับศึก ก็ใคร่กระเซ้าสักครา

แต่ยามนี้สุ้มเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น

เสียงเปล่งออกมาไม่ดัง ทว่าคนทั้งหมดล้วนได้ยิน

“เจ้าพูดพอแล้วหรือยัง”

เรือนร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดคลุมเต๋าเจ้าสำนักสีขาวลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

ซีเจาผิงเห็นเหอจื้อเซิ่งยืนขึ้นก็รีบเก็บรอยยิ้มคะนอง จ้องมองจอมกระบี่ชื่อก้องยุทธภพผู้นี้อย่างไม่ละความสนใจ

“เป็นเกียรติจริงๆ” ซีเจาผิงถูไม้ถูมือ

กลุ่มศิษย์ชิงเฉิงต่างรู้สึกเหนือความคาดหมาย คิดไม่ถึงว่ารอบที่สอง เจ้าสำนักจะลงมือด้วยตัวเอง

อวี๋ซือเหาที่อยู่ด้านหลังเหอจื้อเซิ่งก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว นำกล่องไม้ลักษณะยาวที่ถือมาตลอดกล่องนั้นยื่นสู่เบื้องหน้าอาจารย์

ซีเจาผิงรอคอยด้วยสีหน้าตื่นเต้น

แต่แล้วเบื้องหลังของมันกลับมีคำพูดประโยคหนึ่งถ่ายทอดมา

“ถอยมา ที่นี่วันนี้ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้ นอกจากข้า”

เยี่ยเฉินยวนในชุดคลุมดำรับกระบี่คู่ที่ศิษย์ยื่นมา ดวงตาหรี่เล็กเป็นประกายมองตรงไปยังเหอจื้อเซิ่งที่อยู่ตรงข้าม

เหอจื้อเซิ่งแสดงอาการผิดคาด แต่กลับยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก

ซีเจาผิงถอยออกนอกลานฝึกโดยไม่พูดไม่จา มิได้แสดงความคิดเห็นเลยสักคำ เพราะมันรู้ดีว่าคำพูดของรองเจ้าสำนักคือความจริง

“การประลองรอบเมื่อครู่นั้นไม่จำเป็นเลย” เยี่ยเฉินยวนรวบกระบี่คู่ถือด้วยมือซ้าย ก้าวออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว “สิ่งที่มีความหมายหนึ่งเดียว มีเพียงผลการต่อสู้รอบนี้เท่านั้น”

เหอจื้อเซิ่งมิได้ตอบคำ มันยื่นมือขวาที่มีเพียงสี่นิ้วออกไป ลูบบนฝาของกล่องไม้ยาวนั่น

คู่หูเอ๋ย ถึงตาเราแล้ว

ติดตามอ่านต่อได้ใน >> เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 1

สามารถติดตามทดลองอ่านบทอื่นๆได้ที่ >> บทที่ 1 | บทที่ 2