ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

บัณฑิตวัยกลางคนค่อยๆ เก็บอารมณ์ออกจากสีหน้า ไม่ตอบวาจาชายชราอีก แต่หลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พอเริ่มระบายลมหายใจออก ใบไม้แห้งรอบๆ ตัวก็เริ่มลอยขึ้นแล้วม้วนบิดเป็นเกลียว ชุดเขียวบนกายถูกลมตีเสียงดังพั่บๆ

“เจ้ายังจะทำอะไรได้อีก”

ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินขมวดคิ้วถาม

“ข้ารอเจ้ามาเป็นเวลาเจ็ดสิบเจ็ดลมหายใจเข้าออก เห็นเจ้ายังไม่สามารถปรับจังหวะลมหายใจได้ แสดงว่าอวัยวะภายในแตกสลาย ชี่ไห่ถูกทำลาย กระบี่ซึ่งเป็นแก่นฐานชีวิตก็เสียหายหมดสิ้น เจ้าในตอนนี้แม้แต่ทหารเลวนายหนึ่งก็ยังสู้มิได้ หรือว่าจะตายก็ยังไม่ยอมไปอย่างสงบ”

ในสายตาและความคิดของคนทั่วไป ผู้ฝึกฌานที่สามารถเคลื่อนย้ายพลังปฐมแห่งฟ้าดินล้วนเป็นบุคคลแปลกพิสดาร มีชาวนาชาวไร่บางคนถึงกับเชื่อว่าบุคคลเหล่านี้หากฝีมือเก่งกาจถึงระดับสุดยอดยังจะมีชีวิตเป็นอมตะอีกด้วย ดังนั้นแม้จะเห็นๆ อยู่ว่าบัณฑิตวัยกลางคนเข้าสู่ภาวะตะเกียงหมดน้ำมันแล้ว แต่คนเถื่อนจากดินแดนแห่งทุ่งหญ้าและบรรดาองครักษ์ทั้งหลายที่ถึงจะบาดเจ็บสาหัสก็ยังมิกล้าผ่อนคลายความระมัดระวัง ยังคงกระตุ้นตัวเองให้ตื่นตัวเตรียมพร้อม

จนเมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา พวกมันจึงคลายใจว่าจอมกระบี่ที่น่ากลัวผู้นี้หมดฤทธิ์หมดเดชไปแล้ว ความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บจึงเริ่มจู่โจมเข้าสู่จิตใจและร่างกาย

แต่หนิงเชวียยังคงรักษาความตื่นตัวไว้ นับตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้นมาจนถึงบัดนี้ มันซึ่งเปรียบเสมือนนกกระทาซ่อนหลังพุ่มไม้ยังคงจับตามองบัณฑิตวัยกลางคนอยู่ตลอดเวลา มือกำคันธนูค่อยๆ ขยับเขยิบค้นหาตำแหน่งเหมาะๆ ที่พร้อมจะจู่โจมเข้าใส่หากเกิดเหตุการณ์นอกเหนือความคาดหมาย

ชาวถังให้ความสำคัญกับเกียรติและศักดิ์ศรีเหนือชีวิต ไม่ว่าจะเป็นพวกขุนนางหรือชาวบ้านธรรมดาล้วนยกย่องสรรเสริญในการกระทำที่เปิดเผยห้าวหาญ ในสายตาพวกมัน เมื่อศัตรูที่สู้ถวายชีวิตถึงวาระสุดท้าย สมควรให้ความนับถืออย่างสมความสามารถและฐานะ

บัดนี้ผู้ที่กำลังจะตายคือจอมกระบี่ที่มีฝีมือน่าเลื่อมใสคนหนึ่ง ดังนั้นเมื่อครู่หัวหน้าองครักษ์จึงพยักหน้าคารวะตอบ โดยมิได้ใส่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามสังหารลูกน้องผู้จงรักภักดีของตนไปกี่คน ส่วนหลี่ว์ชิงเฉินก็ไขข้อข้องใจให้มันได้รับคำตอบสุดท้ายของชีวิต

แต่หนิงเชวียไม่มีนิสัยตามแบบฉบับของชาวถัง

หนิงเชวียให้ความสำคัญกับเกียรติและศักดิ์ศรี แต่เชื่อว่าการเห็นเกียรติและศักดิ์ศรีเหนือชีวิตของตัวเองนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ มันไม่เชื่อว่าจะมีสิ่งใดในโลกนี้ที่สำคัญไปกว่าชีวิตตัวเองอีกแล้ว ต่อให้มีก็ไม่ใช่เกียรติและศักดิ์ศรี

มันเป็นแค่พลทหารชายแดนเล็กๆ นายหนึ่ง ไม่เข้าใจรูปแบบการต่อสู้ของผู้ฝึกฌาน กระทั่งว่าวันนี้ก็ยังเป็นวันแรกที่ได้เห็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจของคนเหล่านี้

แต่ในเมื่อจอมกระบี่คนนี้ถูกซย่าโหวส่งมาก็เท่ากับได้กลายเป็นศัตรูส่วนตัวของมันไปแล้ว เช่นนั้นมันจะรักษาความตื่นตัวไว้ตลอดเวลาเพื่อหาโอกาสลงมือ

เนื่องจากต้องระหกระเหินดิ้นรนเอาชีวิตรอดมาตั้งแต่เด็ก ตอนอยู่ชายแดนคมดาบก็ดื่มเลือดพวกคนเถื่อนมานานหลายปี จึงทำให้หนุ่มน้อยปลูกฝังความรู้สึกหนึ่งจนหยั่งรากลึก นั่นคือมีเพียงศัตรูที่ตายไปแล้วเท่านั้นจึงจะเป็นศัตรูที่ปลอดภัย

จึงจะเป็นศัตรูที่ดี และมีเพียงเมื่อมั่นใจเต็มที่ว่าศัตรูตายไปแล้วเท่านั้นมันจึงจะถอดหมวกคารวะศพ แสดงถึงความเคารพที่มีอยู่จำกัด