ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ตามที่หนิงเชวียคิด ตอนนี้ก็คือโอกาสที่ว่า

รถม้าครึ่งคันพังยับ แต่อีกครึ่งยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เด็กชายที่ใบหน้ามอมแมมคนหนึ่งร้องไห้พลางยื่นหน้าออกมา หญิงรับใช้พอเห็นก็รีบรวบชายกระโปรงลุกขึ้นจะวิ่งเข้าไปหา

มือขวาของหนิงเชวียฉกออกด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ดึงนางให้ล้มลงกับพื้นอีกครา

เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นติดๆ กัน ครั้นแล้วท่ามกลางเศษไม้ใบไม้ที่ยังปลิวกระจัดกระจายบดบังสายตา คนชุดดำปิดหน้าสองคนพลันปรากฏตัวขึ้น มือหนึ่งซัดลูกเหล็กสองลูก อีกมือหนึ่งชักกระบี่ที่สะพายอยู่บนหลังออกจากฝัก ประกายกระบี่เย็นยะเยียบเสียดกระดูก!

ลูกเหล็กที่แหวกอากาศมาถึงนั้นแต้มจุดแดง มันก็คือระเบิดน้ำมันก๊าดที่กองกำลังทหารเกรียงไกรเท่านั้นจึงจะได้รับการแบ่งสันมาใช้ แต่ก็ในจำนวนที่ไม่มาก เป็นระเบิดที่มีพลังเผาผลาญทำลายล้างน่ากลัวที่สุด

หนิงเชวียคลุกคลีอยู่ในค่ายทหารนานหลายปีย่อมรู้จัก มันโยนธนูในมือทิ้ง ปากร้องตะโกนว่า

“ร่ม!”

แค่คำว่าร่ม

ไม่มีคำกริยานำหน้า

ไม่ได้เอ่ยชื่อซังซัง

แต่นายบ่าวสองคนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นในป่าเขารกชัฏหรือกลางทุ่งหญ้ารกร้าง ฝ่าร้อนฝ่าหนาวเอาชีวิตรอดมาด้วยกันไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จึงรู้ใจกันดี ขอแค่มีสัญญาณมือหรือส่งสายตา หรือแค่พูดคำคำหนึ่งก็สามารถล่วงรู้ความต้องการของอีกฝ่ายได้

ดังนั้นพอคำว่าร่มหลุดจากปากหนิงเชวีย วินาทีต่อมาซังซังก็วิ่งปรู๊ดราวกับมุสิกตัวหนึ่งไปหยุดอยู่ข้างๆ หญิงรับใช้ มือหนึ่งกำด้ามร่ม อีกมือออกแรงกางออก ร่มดำซึ่งเทียบกับรูปร่างนางแล้วดูใหญ่เทอะทะขวางมือขวางเท้าส่งเสียงพึ่บคราหนึ่งแล้วคลี่กางในทันที ดูราวกับมีท้องฟ้าสีดำทะมึนปรากฏขึ้นกลางป่ายามราตรี ขวางกั้นหมู่ดาวทั้งหมดเอาไว้

ระเบิดน้ำมันก๊าดพอตกสู่พื้นก็กลายเป็นลูกไฟขนาดยักษ์ ลุกไหม้กวาดม้วนใส่ใบไม้แห้งบนพื้นที่เป็นเชื้อเพลิงอย่างดี แค่ไม่กี่อึดใจก็ลุกโชนร้อนแรงสุดที่จะยับยั้งต้านทานได้

องครักษ์และคนเถื่อนที่ยังเหลือรอดเห็นเปลวไฟร้อนแรงลุกท่วมก็นึกถึงคนที่หลบอยู่หลังร่ม เนื้อตัวพลันเย็นเฉียบ พวกมันล้วนบาดเจ็บสาหัส ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว จึงได้แต่เบิ่งตามองปราการเพลิงกลืนกินพื้นที่แถบนั้น อ้าปากส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง

แต่พวกมันมองไม่เห็นว่าร่มดำคันนั้นมิได้ถูกเผาไหม้ เปลวไฟอันร้อนแรงเมื่อลามเลียถึงผิวร่มที่ด้านทึบก็เปลี่ยนเป็นอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด ผิวร่มคันนี้มิทราบว่าฉาบไว้ด้วยอะไร ยามกางจึงมีสภาพเหมือนกับท้องฟ้าดำทะมึนบดบังแสงดาว ขณะเดียวกันก็ยังป้องกันไฟได้อีกด้วย!

ภายใต้ร่มอันกว้างใหญ่ ซังซังก้มหน้าเม้มปากหลับตาปี๋ สองมือน้อยเดี๋ยวเกร็งเดี๋ยวคลาย ยืนหยัดกางร่มต้านเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ห่างออกไปเพียงแค่คืบ ใบหน้าแสดงออกถึงความตื่นเต้นกระวนกระวาย