ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

หนิงเชวียรับสุรามาดื่มหนึ่งอึก แต่ก็ถูกความร้อนแรงทำเอาหน้าเหยเก มันมองชายชราที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ แล้วก็อดใจไม่ไหวใช้มือยันพื้น ดันร่างที่เหนื่อยล้าลุกขึ้นเดินไปหา แต่ยังไม่ทันได้โค้งกายคำนับหรือคุกเข่าคารวะอย่างงามเพื่อเอ่ยปากขอฝากตัวเป็นศิษย์อย่างที่เคยจินตนาการไว้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กก็ถูกเสียงราบเรียบเสียงหนึ่งตัดบท

“นั่งเถอะ”

หนิงเชวียหันไปมองหญิงรับใช้ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ใบหน้านางถูกแสงจากกองไฟอาบไล้จนยิ่งหมดจดงดงาม มันแอบถอนใจเบาๆ ก่อนคารวะอย่างนอบน้อมแล้วถอยมานั่งลงอย่างสุภาพ ทิ้งระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล

แม้ว่าหนิงเชวียจะคิดต่างไปจากผู้คนทั้งแผ่นดิน คือเห็นว่านางเป็นคนปัญญาอ่อน แต่ต่อให้นางเป็นเช่นนั้น ฐานะของทั้งสองก็ห่างกันราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ากับปลาหนีซิวในท้องนา ดังนั้นมันจะต้องระวังมารยาทของตัวเอง ให้ความเคารพนบนอบต่อนาง

เพราะนางมิใช่หญิงรับใช้ นางคือองค์หญิงสี่หลี่อวี๋แห่งต้าถัง

หลี่อวี๋จับตามองซีกหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มเงียบๆ ใบหน้าอ่อนใสนั้นดูๆ ไปช่างธรรมดาสามัญ นอกจากลักยิ้มที่ปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราวกับกระที่ดูไม่ขัดตายามอยู่ข้างกองไฟก็หาจุดพิเศษใดๆ มิได้

แต่ทว่าพลทหารที่แสนจะธรรมดาสามัญคนนี้ตอนอยู่ในวงสัประยุทธ์ สีหน้าแววตาที่แสดงออกมากลับทำให้นางนึกเชื่อมโยงไปถึงพยัคฆ์ร้ายที่กระโจนออกจากพุ่มไม้ข้างทางตัวนั้น และไม่ทราบว่าทำไม นางซึ่งยังอกสั่นขวัญหายจากการถูกลอบสังหารมาหยกๆ ขอเพียงได้เห็นหน้ามันอยู่ใกล้ๆ จิตใจก็จะสงบผ่อนคลายลง

คงเป็นเพราะมีมันที่คล้ายพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ กระมัง

แต่ปัญหาอยู่ที่นางไม่ชอบขี้หน้ามัน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ปลอมตัวเป็นหญิงรับใช้หรือกลับคืนสู่ฐานะองค์หญิงแล้วเช่นในตอนนี้ การแสดงออกของมันที่นางได้ยินได้เห็นมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะเป็นตอนที่มันเล่นทายหมัดในเมืองเว่ย หรือตอนสะกดรอยตามมันไปที่บ้านและร่วมเดินทางกับมันมาจนถึงตอนนี้ ทำให้นางไม่ชอบขี้หน้ามันอย่างที่สุด

และที่ยิ่งทำให้ขุ่นเคืองใจคือนางมักจะรู้สึกว่าท่าทางนอบน้อมที่หนิงเชวียแสดงออกมาเป็นเพียงแค่การเสแสร้ง มองหาความจริงใจไม่เจอ บางครั้งถึงกับรู้สึกว่ามันกำลังแอบหัวเราะเยาะนางอยู่ในใจ…ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณของสตรีเป็นอาวุธที่น่ากลัวตลอดกาล ไม่ว่าจะเป็นภรรยาชาวนาในชนบทหรือมเหสีขี้บ่นในวัง

องค์หญิงที่พสกนิกรต้าถังเคารพนับถือ ขอเพียงคิดว่าตนกำลังถูกพลทหารชั้นเลวคนหนึ่งหัวเราะเยาะก็น่าที่จะโกรธยิ่ง ทว่ากลับกลายเป็นว่าองค์หญิงท่านนี้รู้สึกปลอดภัย รู้สึกว่าได้รับการคุ้มกันเมื่ออีกฝ่ายมานั่งอยู่ใกล้ๆ

นางชอบความรู้สึกเช่นนี้ แต่ไม่ชอบที่มันเกิดขึ้นเพราะหนิงเชวีย ดังนั้นปฏิกิริยาที่แสดงออกจึงแปลกอยู่บ้าง คือทั้งหงุดหงิดทั้งอับอาย น้ำเสียงจึงเย็นชาขณะมองซีกหน้าด้านข้างของมัน

“ตอนที่ศัตรูลอบจู่โจม เห็นเจ้าทำท่าเหมือนจะไปช่วยข้าจากรถม้า”

“อันที่จริง…ข้าน้อยรู้ว่าองค์หญิงคือองค์หญิงตั้งแต่อยู่ที่เมืองเว่ยแล้ว”

หนิงเชวียอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ลูกไม้กระจอกๆ ซึ่งใช้หลอกศัตรูอาจจะพอใช้ได้ผลบ้างสำหรับคนโง่ แต่ในสายตาของคนที่เจนเหลี่ยมเจนคม วิธีนี้ถือเป็นการตบตาที่ตื้นเขินน่าหัวร่อ