ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

เงียบไปนานหลี่อวี๋จึงกล่าวอย่างเสียไม่ได้

“ข้ารับปากเจ้า ทั้งนี้เพราะข้าเป็นหนี้เจ้า”

พูดเสร็จก็คล้ายหมดอารมณ์ที่จะสนทนาต่อ โอบกอดเด็กชายพลางเพ่งมองไปทางกองไฟตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ขอบตาค่อยๆ รื้นชื้นขึ้นมา ยามนั้นชายชราหลี่ว์ชิงเฉินกำลังนั่งขัดสมาธิเข้าฌานเพื่อเรียกพลังกลับ เหล่าองครักษ์ที่นั่งล้อมกองไฟอีกกองต่างก็พากันหลับสนิท กลางป่าอันมืดมิด มีเพียงเสียงวิหคร้องเพราะตื่นตาตื่นใจในแสงดาวระยิบระยับแว่วมาให้ได้ยินเป็นครั้งเป็นคราว

หนิงเชวียมองหยาดน้ำใสในดวงตาหลี่อวี๋อย่างแปลกใจ มองตามไปก็พบว่าสายตาของนางอยู่ที่ศพขององครักษ์กับคนเถื่อนที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบหลังกองไฟนั่นเอง

เมื่อสักครู่เห็นนางเช็ดน้ำมูกเด็กชายเชื้อสายคนเถื่อน ตอนนี้เห็นนางเศร้าโศกไปกับการตายของเหล่าบริวาร ความรู้สึกที่หนิงเชวียมีต่อองค์หญิงท่านนี้ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คิดในใจว่าแม้จะปัญญาอ่อน แต่ก็เป็นคนปัญญาอ่อนที่มีน้ำใจ

ซังซังนอนหนุนตักมันหลับไปแล้ว คนที่ยังลืมตาอยู่เหลือเพียงมันกับองค์หญิง ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่เช่นนั้น และแล้วเด็กชายสายเลือดคนเถื่อนก็ดิ้นออกจากอ้อมอกของหลี่อวี๋ ขยี้ตาร่ำร้องว่านอนไม่หลับอยากจะฟังนิทานก่อนนอน หลี่อวี๋มีสีหน้ากระอักกระอ่วน คิดในใจว่านิทานก่อนนอนที่เคยฟังในสมัยยังเป็นเด็กตนได้ลืมไปหมดแล้ว ส่วนนิยายรักที่ชอบฟังตอนเป็นดรุณีแรกรุ่นนั้นยังพอจำได้อยู่ แต่จะเล่าให้เด็กเล็กๆ ฟังได้อย่างไร

เด็กชายมิได้ก่อกวนอะไรมากนัก เพียงแต่มองมารดาเลี้ยงอย่างตัดพ้อ ดูแล้วน่ารักน่าสงสาร หนิงเชวียมองท่าทางลำบากใจขององค์หญิงอย่างขำๆ แล้วกระแอมเบาๆ สองครา

“ข้าวสาลีมีสีเหลืองทอง ข้าวเยียนม่าน (ข้าวโอ๊ต) มีสีเขียวสดใส…ไข่เป็ดกองหนึ่งฟักออกมาเป็นลูกเป็ดน่ารักทีละตัวๆ แต่ไข่ใบใหญ่ที่สุดกลับฟักออกเป็นตัวสุดท้าย…แม่เป็ดมองดูลูกตัวนี้ที่ออกมาขี้เหร่ ทั้งตัวใหญ่ทั้งคอยาวเก้งก้าง เห็นมันว่ายน้ำอย่างเพลิดเพลินมีความสุขก็กล่าวอย่างภาคภูมิใจว่าดูสิ มันมิใช่ไก่งวงที่น่าชังสักหน่อย มันคือลูกที่ข้าให้กำเนิดออกมาเอง แต่ว่ามันขี้เหร่เกินไป ยามเดินไปไหนมักจะถูกล้อเลียน…แม้แต่พวกเป็ดป่าไร้ความเจริญยังไม่อยากมาข้องแวะ พูดอย่างหยามเหยียดว่าขอเพียงเจ้าไม่แต่งกับเป็ดในเผ่าเรา พวกเราก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกัน

อยู่มาวันหนึ่งเมื่อดวงตะวันอันงดงามลับหายไปทางทิศตะวันตกของทุ่งร้าง ลูกเป็ดขี้เหร่ก็มองเห็นวิหคกลุ่มหนึ่งโผบินขึ้นจากป่า วิหคเหล่านั้นมีขนสีขาวเป็นประกาย ลำคอทั้งยาวทั้งระหงโอนอ่อน สยายปีกสวยงามบินทะยานไปหาแผ่นดินที่อบอุ่น ลูกเป็ดเกิดมาไม่เคยเห็นสิ่งที่สวยงามแบบนี้มาก่อน

ผ่านไปหนึ่งเหมันต์ ลูกเป็ดขี้เหร่ก็ถูกหงส์ตัวใหญ่หลายตัวรุมล้อม มันรู้สึกอับอาย รู้สึกว่าตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่เหลือเกิน แต่ทว่าเหล่าหงส์กลับไซ้ขนให้มันอย่างอ่อนโยน…แล้วจู่ๆ มันก็พบว่าเงาตัวเองในสระช่างสวยงามอย่างเหลือเชื่อ…วสันต์มาเยือนแล้ว ดวงตะวันอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง ต้นจื่อติงเซียง (ไลแลค) ตรงหน้าโน้มกิ่งลงระน้ำ ผู้คนพอเห็นมันก็กระโดดโลดเต้นอย่างยินดี ชักชวนกันร้องเพลงและตะโกนอย่างมีความสุขว่าดูหงส์ที่สวยงามตัวนั้นสิ!”

หนิงเชวียหยิบฟืนจากกองไฟออกมาวาดรูปบนพื้นไปพลาง ก้มหน้าเล่านิทานไปพลาง นิทานเรื่องนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าและความสุข เด็กชายจากดินแดนแห่งทุ่งหญ้านั่งซบอกองค์หญิงฟังตาแป๋ว ก่อนจะเริ่มหรี่ตาลงเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปหลี่อวี๋เองก็รับฟังจนเคลิบเคลิ้ม ซังซังไม่ทราบว่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร แม้จะฟังมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยังคงยิ้มตั้งอกตั้งใจฟัง