ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ดึกมากแล้ว เด็กๆ ฟังนิทานจบก็จมลงสู่ห้วงนิทรา หลี่อวี๋เงียบไปนานแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น

“นิทานเรื่องนี้ลึกซึ้งเกินไป เสี่ยวหมันฟังไม่เข้าใจหรอก แต่ถึงอย่างไรก็ต้องขอบใจ ขอบใจที่เตือน…ข้าจะเป็นเหมือนแม่เป็ดเลี้ยงดูเสี่ยวหมันเหมือนลูกตัวเอง ข้าจะภาคภูมิใจในตัวเสี่ยวหมัน เมื่อกลับถึงฉางอันแล้วข้าจะไม่ให้คนอื่นมาหัวเราะเยาะมันได้ ส่วนต่อไปเสี่ยวหมันจะสามารถบินทะยานขึ้นฟ้าเหมือนหงส์ได้หรือไม่…ก็ได้แต่ต้องดูโชควาสนาของมันแล้ว”

หนิงเชวียเกาศีรษะกล่าวอย่างขัดเขิน

“อันที่จริงข้าน้อยไม่ได้คิดมากถึงเพียงนั้น นี่คือนิทานที่เล่าให้ซังซังฟังตอนเป็นเด็ก นางมักจะน้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองทั้งดำทั้งขี้เหร่ ข้าน้อยจึงแต่งนิทานเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อปลอบใจ”

“ไม่ว่าจะพูดอย่างไร แต่นี่ก็คือนิทานที่ดีเรื่องหนึ่ง”

หลี่อวี๋ชมอย่างยิ้มแย้ม

“ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ถูกคนหัวเราะเยาะ ในที่สุดก็กลายเป็นหงส์ที่คนรักชอบและให้ความเคารพ กระตุ้นขวัญกำลังใจได้ดีเยี่ยม”

มือที่กำท่อนฟืนของหนิงเชวียกระตุกเล็กน้อย มันเงยหน้ามองนางพลางอธิบายอย่างเคร่งขรึม

“ท่านผิดแล้ว นิทานเรื่องนี้จะทำให้คนส่วนใหญ่สิ้นหวัง ลูกเป็ดขี้เหร่ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ได้ เพราะมัน…เดิมทีคือหงส์อยู่แล้ว ก็เหมือนกับองค์หญิงและอ๋องน้อยในอ้อมกอดท่าน แต่ลูกเป็ดขี้เหร่จริงๆ ก็จะเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ไปตลอดกาล”

หลี่อวี๋มองหน้าหนิงเชวียอยู่นาน ใคร่ครวญคำพูดของอีกฝ่าย ในใจคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

จากนิทานก่อนนอนพัฒนาขึ้นเป็นบทสนทนาที่คล้ายจะมีความหมายลึกซึ้ง จมอยู่ในภวังค์แห่งความคิด เหมือนดำดิ่งสู่ทะเลสาบแห่งชีวิต แต่หากคิดดูดีๆ สลัดฐานะองค์หญิงผู้สูงศักดิ์กับคนตัดฟืนแห่งทะเลสาบซูปี้ออกไป อันที่จริงคู่สนทนาก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มสาววัยสิบหกสิบเจ็ดสองคนเท่านั้น

ยามที่ตกอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่คับขันอันตราย ผู้เยาว์มักจะลืมฐานะที่แท้จริงของตัวเองและภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้ เปลี่ยนมาเป็นบริสุทธิ์จริงใจกันมากกว่าเดิม ณ กองไฟหน้าปากทางเข้าดินแดนเป่ยซานที่เพิ่งเกิดการต่อสู้นองเลือดมาหยกๆ องค์หญิงหลี่อวี๋แห่งต้าถังกับพลทหารหนิงเชวียจากค่ายทหารชายแดนก็เปลี่ยนมาเป็นคนเล่านิทานกับคนฟังนิทานธรรมดาๆ

เพราะผู้คนรอบข้างกำลังหลับ เสียงเล่านิทานจึงต้องแผ่วเบา และเพราะอยากฟังให้ชัดเจน ผู้ฟังจึงจำเป็นต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนกลายเป็นนั่งไหล่กระทบไหล่โดยไม่รู้ตัว นิทานจบก็ยังคุยกันเรื่องสัพเพเหระจนกระทั่งม่อยหลับไป

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ขณะที่แสงราตรีเริ่มเจื่อนจาง หมู่ดาวยกแผ่นฟ้าให้แก่แสงอรุณอันอบอุ่น ทางทิศใต้ของดินแดนเป่ยซานก็ปรากฏเสียงอาชาควบกระหน่ำอยู่รำไร

ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินกับหนิงเชวียลืมตาขึ้นพร้อมกัน หลังสบตากันหลี่ว์ชิงเฉินก็ตะโกนปลุกคนอื่นๆ คนเถื่อนคนหนึ่งแนบหูกับพื้น จากนั้นกำมือขวาควงแรงๆ แล้วเปลี่ยนเป็นแบออกอย่างรวดเร็ว เป็นสัญญาณบอกว่ามีคนจำนวนมากกำลังขี่ม้ามุ่งมาจากทางใต้ ยิ่งกว่านั้นยังเป็นทหารม้าในชุดเกราะเต็มยศอีกด้วย

กองไฟกำลังจะมอดดับ ฟืนไหม้เกรียมกลายเป็นเถ้าถ่านสีขาว หลงเหลือสะเก็ดไฟอยู่เพียงเล็กน้อย พวกองครักษ์กับคนเถื่อนยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หยิบหน้าไม้แล้วเล็งไปยังปากทางเข้าดินแดนเป่ยซานซึ่งยังคงมืดทะมึน