ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

อาการบาดเจ็บของทุกคนสาหัสยากที่จะเคลื่อนไหวได้คล่องตัว ยิ่งกว่านั้นในเมื่อรู้ว่าผู้มานั้นแข็งแกร่งก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องหลบซ่อน แค่ต้องรอคอยอย่างสงบ จะเป็นการรอให้คนมาช่วยหรือรอศัตรูมาซ้ำเติมยังไม่มีใครบอกได้

ใบไม้แห้งถูกลมแรงกวาดม้วนขึ้น ท่ามกลางแสงสลัวมัวหม่นปรากฏม้าศึกหลายสิบตัวควบตะบึงมาเต็มเหยียด เสียงเกือกม้ากระหน่ำพื้นดังกึกก้อง สั่นสะเทือนจนเศษขี้เถ้าในกองไฟฟุ้งกระจาย ดูไปเหมือนหมอกสีเทาในยามเช้า เมื่อเข้ามาใกล้จึงเห็นบนตัวม้าและผู้ควบขี่ล้วนสวมใส่เกราะสีดำ

ทหารม้าชุดเกราะของต้าถัง!

คราใดที่กองทหารชุดเกราะแห่งต้าถังลงสนามรบ ยากที่จะมีใครรับมือได้ แม้แต่จอมกระบี่ผู้เก่งกาจก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

แต่ทว่าทุกคนต่างมองเห็นว่าตามร่างกายทหารที่ควบตะบึงออกมาจากแสงอรุณกลุ่มนี้มีรอยแผลที่เกิดจากคมดาบและธนู บ่งบอกว่าได้ผ่านการต่อสู้มาอย่างดุเดือด เป็นไปได้ว่าอาจจะถูกศัตรูดักซุ่มโจมตีทางตอนใต้ของเชิงเขา แต่แม้ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้พวกมันก็ยังฝืนเดินทางตลอดทั้งคืนเข้าสู่ดินแดนเป่ยซานทั้งๆ ที่ยังสวมชุดเกราะเต็มตัวซึ่งไม่เหมาะกับการทำศึกกลางป่า แค่นี้ก็พอจะเดาออกถึงความร้อนใจของพวกมันแล้ว

ยังห่างจากกองไฟประมาณสามสิบจั้งเศษ ทหารหนุ่มภายใต้เสื้อคลุมสีแดงซึ่งควบม้านำหน้ามาก็ตะเบ็งเสียงก้องถามมาว่า

“ฮว่าซานเยวี่ยจากเขตกู้ซานอยู่ที่นี่ องค์หญิงอยู่หรือไม่”

พอได้ยินชื่อฮว่าซานเยวี่ย สีหน้าเหล่าองครักษ์ที่กำลังเล็งหน้าไม้ก็ผ่อนคลายลง ตะโกนตอบกลับไปประโยคหนึ่ง หนิงเชวียก้มมององค์หญิงหลี่อวี๋ที่นั่งพิงไหล่ตัวเองหลับ เห็นขนตายาวงอนของนางไหวเล็กน้อย คล้ายจะตื่นแต่ก็ยังไม่ตื่นจึงอดยิ้มไม่ได้ วางธนูไม้หวงหยางในมือลงเงียบๆ

เสียงเกือกม้าดังสนั่น ทำลายความเงียบของบริเวณโดยรอบ ใบไม้ที่ร่วงหล่นบ้างก็ปลิวว่อน บ้างก็ถูกเกือกม้าเหยียบย่ำจนแหลกลาญ ตูเว่ยที่ชื่อฮว่าซานเยวี่ยตบอานม้าคราหนึ่ง หยิบยืมพลังลอยตัวขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงสู่พื้น แล้ววิ่งปราดเข้ามาคุกเข่าข้างเดียวอยู่หน้ากองไฟ ประสานมือคารวะ กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฮว่าซานเยวี่ยมาช้าเกินไป มีโทษสมควรตายหมื่นครั้ง ขอให้องค์หญิงโปรดอภัยด้วย”

ตอนนั้นทหารชุดเกราะหลายสิบนายออกพ้นชายป่าแล้ว ต่างลงจากหลังม้าด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ก่อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเรียงแถวคุกเข่าอยู่ด้านหลังฮว่าซานเยวี่ย กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ขอให้องค์หญิงโปรดอภัยด้วย”

หลี่อวี๋ไม่ทราบว่าลืมตาขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ คล้ายกับเพิ่งตื่นหรือไม่ก็…ตื่นอยู่นานแล้ว

นางมองตูเว่ยเขตกู้ซานนามฮว่าซานเยวี่ยอย่างปลาบปลื้มในความจงรักภักดีและซาบซึ้งในการอุทิศตนเพื่อรับใช้นางอย่างแท้จริง จากนั้นก็มองเหล่าทหารชุดเกราะที่เห็นได้ชัดว่าต้องผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ ยิ้มเป็นการให้กำลังใจแล้วกล่าวว่า

“ยังไม่รีบลุกขึ้น หรืออยากให้ข้าลงโทษจริงๆ”

นางมีความสุขยิ่ง ทหารม้าเหล่านี้ถูกศัตรูดักซุ่มโจมตีกลางดึก แต่ยังเร่งรุดเดินทางตลอดทั้งคืน แสดงว่าเห็นความปลอดภัยของนางเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง