ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ผ่านไปสองปี ในที่สุดก็ได้เห็นองค์หญิงอีกครั้ง ฮว่าซานเยวี่ยมีหรือจะไม่ดีใจ มันเงยหน้าอย่างตื่นเต้นแล้วจึงค่อยเห็นว่านางนั่งชิดติดร่างพลทหารนายหนึ่ง ท่าทางดูสนิทสนมเป็นธรรมชาติ หัวใจมันพลันบีบตัวแรง ดวงตาสาดประกายแปลกใจระคนขุ่นเคืองขึ้นวูบ

หนิงเชวียนั้นคอยจับตามองทหารชุดเกราะเหล่านี้อยู่ตลอดเวลา วินาทีที่นายทหารฮว่าซานเยวี่ยเงยหน้า มันก็เห็นหน้าตาฝ่ายตรงข้ามได้อย่างชัดเจน เป็นคนหนุ่มที่หล่อเหลา สองคิ้วเข้มตรงรูปดาบ เพิ่มความองอาจห้าวหาญให้กับใบหน้าคมคายนั้นอีกหลายส่วน

ฮว่าซานเยวี่ยอายุยังน้อย แต่มีตำแหน่งเป็นถึงตูเว่ยเขตกู้ซาน ควบคุมดูแลทหารชุดเกราะหนึ่งกองธง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องเป็นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาคนหนุ่มยุคนี้ ไม่ว่าจะเป็นความฉลาดเฉียบแหลม บุคลิกลักษณะ หรือว่าความสามารถ

เพียงแต่น่าเสียดาย ชีวิตนี้ของฮว่าซานเยวี่ยมีด่านด่านหนึ่งที่ยากจะก้าวผ่าน กระทั่งว่ายังเคยสะดุดล้มอย่างแรงอีกด้วย ด่านที่ว่านี้ซ่อนลึกอยู่ในหัวใจ แต่กลับถูกคนทั้งแผ่นดินล่วงรู้ นั่นก็คือด่านความรัก

ความรักที่มันมีต่อองค์หญิงสี่หลี่อวี๋ลึกล้ำและร้อนแรงยิ่ง

อารมณ์อันอบอุ่นและร้อนแรงของฮว่าซานเยวี่ยเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบทันที แต่มิใช่กับหลี่อวี๋ แม้จะฆ่าให้ตายมันก็ไม่กล้าหยาบคายต่อนางแม้แต่น้อยนิด เพียงแต่มันชิงชังพลทหารที่นั่งอยู่ข้างๆ เข้าไส้ เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกับกล้าเข้าใกล้เรือนร่างอันสูงศักดิ์ขององค์หญิง ไม่ใช่แค่ใกล้เกินไป แต่เป็นชิดใกล้จนสัมผัสกันแล้ว

ที่ผ่านมาฮว่าซานเยวี่ยไม่เคยได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงถึงขั้นนั่งไหล่ต่อไหล่ ไม่เคยได้เสพสุขกับการแสดงออกอย่างสนิทสนมแบบนี้ ถ้าหากเป็นไปได้ มันอยากจะชักดาบฟันใส่หัวไหล่เจ้าพลทหารที่แสนน่าชังเสียตอนนี้เลย

อารมณ์ริษยาและความอำมหิตที่พลุ่งพล่าน ฮว่าซานเยวี่ยเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ต่อหน้าองค์หญิง ดังนั้นหลี่อวี๋จึงเห็นเพียงแววแปลกใจระคนไม่พอใจฉายวูบขึ้นในดวงตามันเท่านั้น

นางตะลึงไปเล็กน้อย แต่แล้วก็เหมือนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาถึงแขน จึงรู้สาเหตุที่มาของแววตาแปลกๆ นั้น ต้องรีบยกมือขึ้นตกแต่งเรือนผมเพื่อปิดบังความขวยเขินตกใจที่พบว่าตัวเองได้นั่งพิงไหล่หนิงเชวียหลับไปตลอดคืน แม้จะเป็นแค่สถานการณ์พาไป แต่ด้วยฐานะองค์หญิงแห่งต้าถัง การแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมกับชายหนุ่มคนหนึ่งถึงเพียงนี้นับว่าไม่เหมาะสมจริงๆ

หลี่อวี๋ค่อยๆ เหยียดกายลุกขึ้น

และแล้วหญิงรับใช้ที่นั่งฟังนิทานข้างกองไฟก็มิได้ดำรงอยู่อีก

ความอบอุ่นตรงหัวไหล่ถูกลมรุ่งอรุณพัดหายไปอย่างรวดเร็ว

ความเงียบปกคลุมไปครู่หนึ่ง หนิงเชวียส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ มองซีกหน้าด้านข้างของนางแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่ายามถูกแสงอรุณอาบไล้ ใบหน้านางดูงดงามละเอียดอ่อน น่ารักน่าชมกว่าในช่วงหลายวันที่เดินทางร่วมกันมามากมาย

หยิ่งทะนงเย็นชาย่อมสู้ความงามอย่างสุภาพเยือกเย็นมิได้

แต่หนิงเชวียก็ยังรู้สึกว่าสาวน้อยภายใต้แสงสว่างจากกองไฟนั้นน่ามองที่สุด