ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

เดินทางเข้าดินแดนเป่ยซานในยามเช้า พอเที่ยงก็สมทบเข้ากับกองกำลังใหญ่ทางเหนือของเขตกู้ซาน บัดนี้ภายใต้การคุ้มกันของกองกำลังทหารม้าจำนวนหลายร้อยนาย ไม่ว่าจะเป็นศัตรูในแคว้นหรือต่างแคว้นไม่มีทางคุกคามความปลอดภัยขององค์หญิงสี่แห่งต้าถังได้

หลายวันต่อจากนั้น หลี่อวี๋กับอ๋องน้อยสายเลือดคนเถื่อนล้วนเก็บตัวอยู่แต่บนรถม้า ไม่ปรากฏกายต่อหน้าผู้คนอีกเลย

แม้จะแวดล้อมด้วยทหารม้าจำนวนหลายร้อย แต่องครักษ์และคนเถื่อนที่เหลือรอดชีวิตอยู่ต่างไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง ยืนกรานที่จะควบม้าอารักขาอยู่ใกล้ๆ รถม้า หลี่ว์ชิงเฉินอยู่ในรถม้าคันที่สอง องครักษ์และคนเถื่อนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ในรถม้าคันต่อๆ มา ส่วนหนิงเชวียกับซังซังก็นั่งอยู่ในรถม้าเก่าโทรมของตัวเอง ติดตามอยู่ห่างๆ ปิดท้ายขบวน

พอเข้าเขตกู้ซาน ทหารม้าชุดเกราะก็เปลี่ยนชุดเป็นทหารม้าเร็วทั้งหมด การเดินทางจึงเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น รถม้าที่โครงสร้างมั่นคงแข็งแรงที่ด้านหน้ายังสามารถตามขบวนทัน แต่รถม้าเก่าโทรมของหนิงเชวียกับซังซังออกจะกินแรงอยู่บ้าง

ทหารคนหนึ่งขี่ม้าเข้ามาใกล้ ตวาดใส่อย่างหงุดหงิด

“พวกเจ้าช้าเกินไปแล้ว รีบหน่อย!”

เช่นเดียวกับตอนที่เพิ่งออกจากเมืองเว่ย หนิงเชวียคล้ายกับกำลังเดินทางท่องเที่ยว มันนั่งสัปหงกอยู่บนแอกรถ ตัวโงนเงนเหมือนจะพลัดตกได้ทุกเมื่อ ต้องอาศัยซังซังที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยฝืนร่างยันเอาไว้ พอได้ยินทหารนายนั้นตวาดเร่งอย่างอารมณ์เสีย มันก็ลืมตาขึ้นมองแต่ไม่ได้ตอบโต้

คล้อยหลังทหารนายนั้น ซังซังก็ปาดเหงื่อสองสามเม็ดบนหน้าผาก หรี่ตาเรียวยาวดุจใบหลิวกล่าวว่า

“นายน้อย พวกเราเหมือนจะถูกผู้อื่นรังเกียจแล้ว”

“รังเกียจ…อืมคำนี้ใช้ได้ดี เพราะถ้าใช้คำว่าถูกลืมก็ออกจะน่าขมขื่นเกินไป”

หนิงเชวียมองรถม้าคันหน้าสุด คิดถึงองค์หญิงที่ไม่ได้โผล่หน้าให้เห็นอีกเลยพลางกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

“สำหรับคนที่ต้องสู้อย่างสุดชีวิตจึงจะมีชีวิตรอดอย่างพวกเรา ไม่ควรพูดถึงความรู้สึกขมขื่นน้อยเนื้อต่ำใจใดๆ ทั้งสิ้น”

นั่งพิงไหล่กับองค์หญิงข้างกองไฟเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังทั้งคืน ภาพแบบนั้นไม่ว่าจะปรากฏในเมืองฉางอันหรือในดินแดนแห่งทุ่งหญ้าล้วนเป็นเสมือนภาพมายา เป็นภาพประกอบนิทานกล่อมเด็กอย่างแท้จริง

พลทหารชายแดนต่ำต้อยนายหนึ่ง โชคชะตาชักพาให้ช่วยบุคคลสูงศักดิ์คนหนึ่งไว้ได้โดยบังเอิญ จากนั้นก็จะได้รับรางวัลอย่างสมน้ำสมเนื้อ แล้วจากกันไปคนละทิศคนละทางจนแก่ตายก็ไม่มีวันได้พบกันอีก แบบนี้จึงจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในโลกนี้

โลกนี้มีบทกวีที่เล่าขานถึงความกล้าหาญและการผจญภัยของผู้กล้า แต่ที่ไม่มีคือพวกเรื่องประโลมโลกอย่างเช่นโรมิโอกับจูเลียต เพราะถ้าหากโรมิโอมิใช่บุตรชายของคนตระกูลสูงศักดิ์ แต่เป็นเพียงแค่คนล้างส้วม คิดว่าจูเลียตจะต้องคิดหนักอย่างแน่นอนตอนที่จะตายเพื่อมัน

สำหรับเรื่องแบบนี้ หนิงเชวียมั่นใจว่าตัวเองมีสติเข้าใจดีมาตลอด มันรู้ว่าซีกหน้าด้านข้างของสาวน้อยข้างกองไฟนั้นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา และที่สำคัญที่สุดคือใจมันไม่เคยหวั่นไหว เพียงแต่ชื่นชมว่าสตรีแบบนั้นก็รู้จักมีช่วงเวลาเช่นนั้นกับเขาด้วย ดังนั้นในใจจึงไม่รู้สึกผิดหวังหรือเศร้าหมองแต่อย่างใด