ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ม่านประทุนรถถูกเลิกขึ้น ตะเกียงในรถทอแสงอบอุ่น จอมคาถาหลี่ว์ชิงเฉินเห็นหนิงเชวียกับสาวใช้ซังซังคารวะตนอย่างนอบน้อมก็รู้สึกประหลาดใจ คิดในใจว่าหนุ่มน้อยน่าจะรู้ว่าถูกตนเรียกขึ้นรถม้าด้วยสาเหตุอะไร หรือไม่กังวลว่าเพราะมีบุคคลที่สาม ตนอาจจะไม่ยอมไขข้อข้องใจให้

ชายชราพลันนึกถึงเรื่องเล่าข้างกองไฟในคืนที่อยู่ตรงปากทางเข้าเป่ยซาน เรื่องที่มันก็ยังอดฟังไม่ได้แม้จะอยู่ในช่วงเข้าฌาน…เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แบกธนูแบกตะกร้าพยายามดิ้นรนมีชีวิตอยู่บนเขาหมินซาน เข้าใจสาเหตุที่หนิงเชวียพาซังซังมาด้วย ความรู้สึกประหลาดใจจึงมลายหายไป ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจในตัวหนุ่มน้อย

อันที่จริงหนิงเชวียไม่ได้คิดอะไรมาก การพาซังซังไปไหนมาไหนด้วยเป็นเพียงแค่ความเคยชินเท่านั้น

ชายชรานั่งขัดสมาธิ สองมือวางพาดหัวเข่า ถามเสียงอ่อนโยนว่า

“เจ้าน่าจะรู้ว่าข้าเรียกเจ้ามาพบด้วยเรื่องอะไร”

หนิงเชวียเงียบไปอึดใจก่อนคุกเข่า ใช้มือซ้ายวางทับหลังมือขวาแล้วโน้มตัวจนหน้าผากแตะหลังมือ ทำความเคารพสูงสุดตามประเพณีของต้าถัง

เพราะได้รับพระคุณอย่างล้นเหลือจึงทำความเคารพสูงสุด ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินแม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ทำอะไร ยิ่งกว่านั้นยังเป็นไปได้มากว่าอาจไม่มีปัญญาจะช่วยอะไรมันได้ เพราะว่านั่นคือโลกที่มีแต่อัจฉริยะที่ผิดเพี้ยนไปจากคนธรรมดาเท่านั้นจึงจะได้สัมผัส คนที่พยายามศึกษาค้นคว้าคัมภีร์สนองตอบธรรมชาติอย่างยากลำบากตั้งแต่เด็กหากก็ไม่มีปัญญาเข้าถึงได้อย่างหนิงเชวียจึงรู้ว่าการที่ผู้ฝึกฌานคนหนึ่งยินยอมชี้แนะคนธรรมดาที่รู้ชัดๆ ว่าไม่มีศักยภาพคนหนึ่งเป็นการแสดงถึงความเมตตาเพียงไร

ซังซังเห็นหนิงเชวียแสดงความเคารพสูงสุด แม้ไม่เข้าใจในการกระทำของเจ้านาย แต่ก็รีบคลานเข่ามาตรงหน้าชายชราแล้วทำความเคารพด้วยกิริยาเดียวกัน

หลี่ว์ชิงเฉินเห็นเช่นนั้นก็ลูบเครายิ้ม ยื่นมือไปพยุงตัวหนิงเชวียขึ้น สำรวมจิตใจ หลับตาลง สองมือเหี่ยวแห้งแยกย้ายประทับลงบนหน้าอกและแผ่นหลังของหนุ่มน้อย ครู่หนึ่งให้หลัง แสงตะเกียงอันอบอุ่นภายในรถไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใดจึงดูมัวซัวไป ราวกับมีขี้เถ้าเม็ดละเอียดลอยปะปนอยู่

ความเงียบดุจความตายปกคลุมลงมา ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

และแล้วแสงตะเกียงมัวซัวก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสว่างไสวขึ้นดุจเดิม ชายชราหดมือกลับช้าๆ ลืมตามองหนิงเชวียซึ่งยังคงมีใบหน้าสงบนิ่ง แต่ทว่าสองมือกลับสั่นน้อยๆ เห็นเช่นนั้นชายชราก็ถอนใจเบาๆ

“ในธรรมชาตินั้นมีลมหายใจ ลมหายใจนี้เรียกกันว่าพลังปฐมแห่งฟ้าดิน จะรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของพลังปฐมต้องอาศัยความนึกคิด ดังนั้นหากจะก้าวเข้าสู่โลกแห่งการฝึกฌาน ก่อนอื่นต้องดูว่าความนึกคิดของเจ้าสามารถเก็บสะสมสภาพดั้งเดิมของสรรพสิ่งได้หรือไม่

ตอนอยู่เมืองเว่ยข้าก็ไปลอบสังเกตเจ้า แน่ใจว่าบนตัวเจ้าไม่มีพลังใดๆ เคลื่อนไหว วันนี้ตรวจสอบภายในตัวเจ้าอย่างละเอียดอีกทีก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ จุดชี่ไห่กับเสวี่ยซานของเจ้าว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย”