ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

บทที่ 7 ดอกท้อสองสามดอกในภาพวาด

ได้ยินข้อสรุปนั้นหนิงเชวียก็เงียบซึมไปนานก่อนเงยหน้ามองหลี่ว์ชิงเฉิน ยกมือขวาชี้ไปที่ขมับตัวเองเหมือนยกหน้าไม้ขึ้นเล็งจะฆ่าตัวตายก็มิปาน ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พลังจิตหรือการรับรู้อะไรพวกนี้มิได้เกิดขึ้นจากสมองหรอกหรือ”

ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินมองมันอย่างอ่อนโยน ตอบเสียงนุ่มนวลว่า

“พูดแบบนี้ก็ไม่ผิด แต่ทว่าพลังจิตที่มาจากสมองจะรับรู้และเชื่อมโยงกับลมหายใจแห่งฟ้าดินที่อยู่นอกกายได้อย่างไร

ที่เรียกกันว่าฝึกฌานก็คือการดึงความนึกคิดจากสมองมาเก็บไว้ในเสวี่ยซานที่หน้าอกและชี่ไห่ที่ใต้สะดือ รอบๆ เสวี่ยซานและชี่ไห่มีจุดชีพจรอยู่สิบเจ็ดจุด ซึ่งก็เปรียบเสมือนกับถ้ำที่มีอยู่มากมายนับพันในฐานเขาจงหลี ในถ้ำเหล่านั้นมีน้ำและลมไหลผ่าน ยามเคลื่อนไหวรังสรรค์ขึ้นเป็นบทเพลงไพเราะชุดหนึ่ง บนมีคนเรียก ล่างมีคนรับ แบบนี้จึงจะสามารถทำให้ธรรมชาติรับรู้ความนึกคิดของเจ้า และเจ้าจะรับรู้ถึงความมีตัวตนของธรรมชาติ จนตอบสนองซึ่งกันและกันได้

จุดชีพจรตามอวัยวะในร่างกายคนเราจะเปิดหรือปิดได้ถูกกำหนดมาตั้งแต่อยู่ในท้อง เป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด วันหลังถึงจะฝึกฌานอย่างไรก็ไม่มีวันแก้ไขได้ ดังนั้นจึงมีการพูดว่าการฝึกฌานก็เป็นเพียงการรับของขวัญที่ท่านเฮ่าเทียนประทานให้เท่านั้น บัดนี้ต้องบอกว่าจุดรอบๆ ชี่ไห่เสวี่ยซานของเจ้าทั้งสิบเจ็ดจุดมีอยู่ถึงสิบเอ็ดจุดที่ตีบตัน ดังนั้นไม่ว่าเจ้าจะฝึกพลังจิตจนถึงระดับใดก็ไม่มีทางสัมผัสรับรู้เชื่อมโยงกับลมหายใจแห่งฟ้าดินได้

แต่เจ้าไม่ต้องเศร้าหรือผิดหวังมากเกินไป เพราะบนโลกที่มีคนไม่ทราบว่ากี่ล้านล้านคนนี้ จะหาคนที่ชี่ไห่เสวี่ยซานไม่ตันสิบสามจุดจากสิบเจ็ดจุดนับว่าหาได้ยากมาก ส่วนคนที่มีสภาพเหมือนเจ้ากลับพบเห็นได้ทั่วไป…”

ฟังหลี่ว์ชิงเฉินกล่าวปลอบใจแล้ว หนิงเชวียก็ได้แต่ก้มหน้ายิ้มขมขื่น

ตลอดเวลาที่อยู่ในเมืองเว่ย มันเฝ้าปลอบใจตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่ามีเพียงอัจฉริยะที่ผิดเพี้ยนไปจากปุถุชนคนธรรมดาเท่านั้นจึงจะฝึกฌานได้ ตอนนี้ดูแล้วท่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ถ้าหากเป็นไปตามที่ชายชราพูด คนที่จุดชีพจรเปิดโล่งสิบห้าสิบหกจุดจะต้องเป็นคนที่เฮ่าเทียนโปรดปรานอย่างเหลือเชื่อ เหมือนเดินเตร็ดเตร่อยู่ตามท้องถนนแล้วจู่ๆ ก็ถูกขนมเปี๊ยะยัดไส้หล่นจากท้องฟ้าใส่หัว

ทำไมเราไม่มีดวงได้รับรางวัลใหญ่แบบนั้นบ้างหนอ

หนิงเชวียบ่นในใจอย่างปลงๆ กล่าวขอบคุณหลี่ว์ชิงเฉินอย่างจริงใจแล้วจูงซังซังลงจากรถม้า

ตะเกียงภายในรถส่งแสงริบหรี่ ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเท่าใด ม่านรถจึงถูกเลิกขึ้นอีกครา องค์หญิงสี่หลี่อวี๋ก้าวขึ้นมานั่งลงตรงหน้าชายชรา ก้มตัวเล็กน้อยเป็นการให้เกียรติก่อนถาม

“ไม่มีโอกาสแม้แต่นิดเดียวเลยหรือ”

หลี่ว์ชิงเฉินชื่นชมหนิงเชวียมากก็จริง แต่การที่จอมคาถาระดับด่านสู่พิสดารไม่เสียดายที่จะลดเกียรติอันสูงส่ง สิ้นเปลืองพลังจิตช่วยตรวจสอบร่างกายให้อย่างละเอียดแบบนี้ย่อมเป็นเพราะยังมีสาเหตุอื่น อย่างเช่นคำสั่งขององค์หญิง

“ปกติผู้ที่มีจิตตานุภาพเข้มแข็งมักจะได้มาจากการนั่งฌาน ข้าคิดว่าหนิงเชวียจะต้องเป็นคนประเภทนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นจึงยังพอมีความหวังในตัวมันอยู่บ้าง คิดในใจว่าอาจเป็นไปได้ที่จุดของมันจะเปิดสักสิบจุด อยู่ตรงขอบแดนของภาวะตื่นรู้ แต่เป็นเพราะอยู่ในเมืองเล็กๆ ตรงชายแดน ไม่มีผู้ชี้แนะ ไม่รู้วิธีการฝึกที่ถูกต้อง จึงไม่สามารถขับเคลื่อนความนึกคิดเข้าสู่ด่านแดนปฐมได้ แต่น่าเสียดาย จุดในตัวมันตันถึงสิบเอ็ดจุด ต่อให้มีศักยภาพมากมายเพียงใด ท่านเฮ่าเทียนก็ไม่ต้องการคนประเภทมัน”