ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

น้าเล็กตอบ “ก็คงเหมือนกับทีมสำรวจนั่น ทว่าเพราะฉันไปไม่ถึงปลายทางเลยไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขาค้นหาคืออะไร แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนมากมายยอมสละชีวิตอย่างไม่นึกเสียดายยังไงก็ต้องเป็นของสำคัญ”

ผมถามน้าเล็ก “แล้วสุดท้ายน้าสืบรู้ที่อยู่ของชายหนุ่มคนนั้นหรือเปล่า”

น้าเล็กบอก “ฉันตามสืบเรื่องนี้มาหลายปี นายคงเข้าใจ ตราบใดที่ยังสืบหาตัวตนของคนคนนั้นไม่ได้ ฉันย่อมไม่มีวันอยู่เป็นสุข ในเวลานั้นเขาลงมือเหี้ยมโหด หนำซ้ำยังเหมือนจะรู้จักศิลปะการต่อสู้อีก นั่นก็แปลว่าย่อมไม่ใช่คนธรรมดา!”

ผมพยักหน้า ไม่ผิด ไม่ว่าใครพบเจอเรื่องแบบนี้เข้า หากไม่สืบให้กระจ่าง ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีวันตายตาหลับ

น้าเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง“หลังกลิ้งลงจากต้นไม้ เนื้อตัวฉันก็เย็นเยียบจนแข็งทื่อไปหมด หนำซ้ำยังต้องเผชิญหน้ากับลมไป๋เหมาอีก ท่ามกลางพายุหิมะฉันได้แต่ค่อยๆ คลำทางขึ้นหน้าไปทีละน้อย ไม่กล้าร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเพราะกลัวว่าคนคนนั้นจะได้ยินเข้า โชคดีที่ระหว่างทางฉันไปพบพวกพรานเถื่อนเข้า คนพวกนั้นเลยช่วยชีวิตฉันเอาไว้”น้าเล็กชะงักไปชั่วขณะ “คนที่ดูแลฉันเป็นคนฮ่องกง เป็นรองหัวหน้ากลุ่มพรานเถื่อนนานาชาติ ในตอนนั้นเขามาเดินทางมาต้าซิงอันหลิ่งก็เพื่อลอบล่าเสือตงเป่ย

เพราะมีบ้านแต่กลับไม่ได้ ฉันจึงโกหกเขาไปว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า ขอเดินทางติดตามไปเป็นลูกน้องเขาที่ฮ่องกง ต่อมาเพราะนานาชาติเริ่มเข้มงวดกวดขันกับการปราบปรามกลุ่มพรานเถื่อน และเขาเองก็มีแผนที่จะซักฟอกธุรกิจการค้าของตนเอง เลยให้ฉันมาเปิดทุ่งล่าสัตว์ ทำธุรกิจใต้ดินค้าหนังสัตว์อยู่ที่เป่ยจิง

หลายปีมานี้ถึงฉันจะไม่สะดวกออกหน้า แต่ก็ให้พวกลูกน้องคอยจับตาดูสถานการณ์ของคนในบ้านอย่างลับๆ เดิมทีฉันคิดว่าชาตินี้คงหมดโอกาสติดต่อกับคนในครอบครัวแล้ว จนกระทั่งนายเข้ามาสัมภาษณ์งานที่ร้าน พอเห็นชื่อพ่อแม่นายที่เขียนไว้ในใบสมัคร ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าแม่ของนายคือพี่สาวของฉัน ยิ่งถามลึกลงไป ฉันก็ยิ่งมั่นใจว่านายก็คือหลานที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน!”

ผมน้ำตาคลอ กุมมือน้าเล็กเอาไว้แน่น พูดอะไรไม่ออก

น้าเล็กเองก็น้ำตาเกือบไหลพรากออกมาเช่นกัน“แม่ของนายแต่งออกไปอยู่เฉิงตู คุ้นเคยกับชีวิตที่นั่นหรือเปล่า แล้วตาของนายสบายดีใช่ไหม”

ผมเช็ดน้ำตา พยักหน้าแรงๆ “สบาย สบายดี ทุกคนล้วนสบายดี! เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน แม่มักพูดถึงน้าเล็กเสมอ บอกว่าผมถอดแบบน้าทุกกระเบียดนิ้ว หน้าตาหล่อเหลาเหมือนน้าไม่มีผิดเพี้ยน!”

น้าเล็กยิ้ม แต่รอยยิ้มกลับแลดูขมขื่น

หลังพูดเรื่องพวกนี้จบ ผมก็รู้สึกสนิทกับน้าเล็กขึ้นมาก จึงขยับเข้าไปนั่งใกล้เขาพลางถาม “น้าเล็ก ตกลงตอนหลังน้าสืบรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของชายหนุ่มคนนั้นหรือเปล่า”