ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

น้าเล็กส่ายหน้า“หลายปีมานี้ฉันพยายามใคร่ครวญดูหลายต่อหลายครั้ง ตอนขึ้นไปถึงยอดเขา ในเวลานั้นพวกเราเหลืออยู่ด้วยกันสี่คน แต่สี่คนที่ว่า ไม่ว่าใครก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องลงมือเอาชีวิตฉัน”

ผมถาม “สี่คนไหน”

น้าเล็กตอบ “ตาของนาย ฉัน หัวหน้าทีมสำรวจ แล้วก็ปัญญาชนหนุ่มคนนั้น”

ผมครุ่นคิด คนแรกที่ตัดออกไปได้ก็คือตา ส่วนหัวหน้าทีมสำรวจ ในเมื่อยังต้องอาศัยตาช่วยนำทาง เขาก็ไม่น่าจะคิดร้ายกับน้าเล็ก ต่อให้คิดร้ายจริง ก็ไม่น่าจะใจร้อนขนาดนั้น อย่างน้อยก็น่าจะรอให้ถึงจุดหมายเสียก่อนแล้วค่อยลงมือจัดการ ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่ปัญญาชนหนุ่มนั่นเพียงคนเดียว

น้าเล็กพยักหน้าเหมือนรู้ความคิดผม“ฉันเองก็สงสัยปัญญาชนหนุ่มคนนั้นเหมือนกัน ฤดูหนาวอากาศทารุณ อีกทั้งยังมีพายุหิมะ ใครที่ไหนจะกล้าออกมาเดินท่อมๆ แต่ตาของนายเชื่อใจเขามาก บอกว่าดีร้ายยังไงก็ชีวิตมนุษย์ ไม่ว่ายังไงก็ต้องพาเขาไปด้วย หาไม่แล้วเขาคงได้กลายเป็นเหยื่อหมาป่าแน่ แต่ต่อมายิ่งคิดฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเหตุการณ์ในคราวนั้นน่าจะเป็นฝีมือของชายหนุ่มคนนั้น”

ผมถาม “ถ้างั้นหลายปีมานี้ ที่น้าปกปิดชื่อแซ่มาตลอดก็เพื่อหลบซ่อนตัวจากเขา?”

น้าเล็กพยักหน้า “หากคนที่ลอบเล่นงานฉันเป็นเขาจริง นั่นก็แปลว่าคนคนนั้นนับเป็นภัยใหญ่หลวง ภายใต้สภาพอากาศหนาวเหน็บ เขากลับนอนอยู่บนพื้นหิมะรอให้พวกเราไปพบได้จังหวะพอดิบพอดี ไม่ช้าไม่เร็วเกิน ไม่เพียงรู้เส้นทางขึ้นเขาของพวกเรา หากยังรู้ถึงเป้าหมายของพวกเราอีกต่างหาก คนคนนี้ร้ายกาจไม่ใช่น้อย!”

ผมพยักหน้า “ถูกต้อง ล่วงรู้เส้นทางขึ้นเขาของพวกน้ายังพอว่า แต่เรื่องคำนวณเวลาเดินทางของพวกน้าให้ได้จังหวะพอดิบพอดีนั้นไม่ใช่ง่าย”

น้าเล็กพูด “คนคนนั้นน่าจะสะกดรอยตามพวกเรามาโดยตลอด พอถึงช่วงโค้งเขาก็รีบแซงขึ้นหน้า โผล่ออกมาแสดงละครให้พวกเราดู”

ผมถาม “แล้วเขามีจุดประสงค์อะไร”