ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

น้าเล็กพยักหน้า “ฉันใช้เวลาสืบอยู่นานจนรู้ชาติกำเนิดของคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านแทบทุกคน สุดท้ายฉันก็มีหลักฐานที่จะมัดตัวคนคนหนึ่งได้ อันที่จริงฉันค่อนข้างมั่นใจเสียด้วยซ้ำว่าต้องใช่เขาแน่”

ผมถาม “ใคร”

น้าเล็กพูดช้าๆ “ผู้เฒ่ากวนตง”

“เอ๋?ผู้เฒ่ากวนตง!”ผมลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

“นึกไม่ถึงใช่ไหม ลองคิดถึงฐานะของเฒ่ากวนตงดู เขาเป็นคนท้องถิ่น เดินทางบุกตะลุยไปทั่วกวนตง หนำซ้ำยังพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนานหลายสิบปี ปกติมักขึ้นเขาเข้าป่าล่าสัตว์อยู่เป็นเวลานานๆ หากจะถามว่าใครคุ้นเคยกับป่าเขามากที่สุด หนำซ้ำยังสะกดรอยตามพวกเราได้ตลอดเวลา คำตอบก็คงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น อย่าลืมสิว่าตาของนายในเวลานั้นเห็นชัดว่ารู้จักกับเขา ถึงได้ยืนกรานจะพาเขาไปด้วย นอกจากผู้เฒ่ากวนตงแล้วยังจะเป็นใครได้อีก”

ผมเข้าใจได้ทันที นึกถึงตอนที่ผู้เฒ่ากวนตงถามผมต่อหน้าน้าเล็กว่า ‘ตาของเจ้าสบายดีใช่หรือเปล่า แล้วน้าเล็กของเจ้ามีข่าวคราวบ้างแล้วหรือยัง’สายตาที่แฝงไว้ซึ่งความหมายลึกล้ำที่แท้ก็หมายความเช่นนี้

โธ่เอ๊ย ดูท่าตาเฒ่านั่นความคิดจิตใจจะใสเป็นกระจก อะไรๆ ล้วนแสดงชัดไปทุกอย่าง ก็แค่หลอกปั่นหัวผมเล่นเท่านั้น!

ผมเล่าความรู้สึกดังกล่าวให้น้าเล็กฟัง น้าเล็กบอกว่าผู้เฒ่ากวนตงคงรู้ฐานะชาติกำเนิดของผมแล้ว แต่น่าจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเขา

ผมถามเขา “ทำไมผู้เฒ่ากวนตงถึงสนใจการเดินทางเข้าป่าครั้งนี้ของพวกเรานัก”

น้าเล็กยิ้มอย่างเย็นชา“ง่ายมาก นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเขามาหาฉันเพราะอะไร”

ผมตระหนักขึ้นมาได้ทันที“อา เขี้ยวพิษ!หรือว่าการผจญภัยครั้งก่อนเป็นเรื่องโกหก ไม่เคยมีคนหายสาบสูญไปในต้าซิงอันหลิ่ง”

น้าเล็กพยักหน้า “เรื่องที่พรานป่าคนนั้นตายอย่างลึกลับอยู่ในต้าซิงอันหลิ่ง มีเขี้ยวงูขนาดยักษ์เสียบอยู่ที่ท้องนั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ทว่าเรื่องที่พรานป่าของพวกเราหายตัวไปอย่างลึกลับ เป็นแผนการของฉันกับไป๋หล่างฉันตั้งใจใช้เขี้ยวงูอันนั้นล่อผู้เฒ่ากวนตงออกมา เพื่อดูว่าชายหนุ่มที่ลอบทำร้ายฉันในตอนนั้นใช่เขาจริงหรือเปล่า”

ผมนึกถึงตอนอยู่บนรถไฟ บอดใหญ่จ้าวเองก็รู้สึกว่าการเดินทางในครั้งนี้ไม่ชอบมาพากล คนที่ควรถูกส่งตัวไปสืบหาเบาะแสเรื่องคนหายที่ต้าซิงอันหลิ่งไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรเป็นไป๋หล่าง ที่แท้นี่ก็คือเหตุผล

ผมพูด “แต่ผู้เฒ่ากวนตงก็ไม่ได้ปรากฏตัว…”

น้าเล็กส่ายหน้า “ไม่ เขาปรากฏตัวแล้ว”

ผมไม่เข้าใจ “เป็นไปไม่ได้ พวกเราเดินทางไปกันแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ก็เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเขาไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับพวกเรา”

น้าเล็กตอบ “นายลืมไปอีกคน เฒ่าเจวี๋ยฮู่”

“อ้อใช่ ยังมีเฒ่าเจวี๋ยฮู่อีกคน ชิ ผู้เฒ่ากวนตงเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่ต่างอะไรกับปีศาจ ใครจะไปนึกว่าครั้งนี้แทนที่จะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราตรงๆ เขากลับให้เฒ่าเจวี๋ยฮู่มาเป็นตัวกลางระหว่างพวกเรา เฮ้อ น่าเสียดาย สุดท้ายก็ปล่อยเขาหนีไปจนได้!”

แต่น้าเล็กกลับส่ายหน้า“เขาไม่ใช่เฒ่าเจวี๋ยฮู่ เฒ่าเจวี๋ยฮู่ตายไปนานแล้ว คนคนนั้นเป็นตัวปลอม”

ผมตะลึงแล้วพูดโพล่งออกมา“เอ๋? เฒ่าเจวี๋ยฮู่ตายไปนานแล้ว?…น้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

น้าเล็กกัดฟันพูดอย่างโมโห“ตอนเฒ่าเจวี๋ยฮู่ตายฉันเป็นคนฝังศพเขาเองกับมือ แล้วมีหรือที่ฉันจะไม่รู้!”

เห็นสีหน้าดุดันแบบนั้นของน้าเล็ก ผมก็ขนลุกตั้งชันไปทั้งตัว เรื่องนี้ต้องมีอะไรแปลกประหลาดที่ไม่มีใครล่วงรู้ซ่อนอยู่อีกมากแน่ ไม่รู้ว่ากว่าจะมาถึงวันนี้น้าเล็กต้องเผชิญอะไรมาบ้าง

จู่ๆ หัวผมก็ดังวิ้ง ถ้ามีคนปลอมตัวเป็นเฒ่าเจวี๋ยฮู่ แล้วเรื่องช่างจีที่เขาเล่าให้ผมฟังเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แล้วทำไมจีเสี่ยวเหมี่ยนถึงเล่าเหมือนกับที่อีกฝ่ายเล่า

แล้วผู้หญิงลึกลับที่อยู่ในเมืองหมาป่าใช่ช่างจีหรือเปล่า

ผมยิ้มเจื่อนพลางมองดูน้าเล็กครู่หนึ่ง หวังว่าเขาจะอธิบายให้ผมฟังต่อ แต่เขากลับเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเป็นเรื่องอื่น “เสี่ยวชี ความจริงที่ฉันไปต้าซิงอันหลิ่ง ประการแรกคือเพื่อล่อให้ผู้เฒ่ากวนตงปรากฏตัว สอง เพื่อสืบหาความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามสิบปีก่อน…”