ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

“เรื่องเมื่อสามสิบปีก่อน?”ผมทวนคำ

น้าเล็กพยักหน้า “ฉันรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเรื่องเมื่อสามสิบปีก่อนไม่ได้จบลงง่ายๆ แบบนั้น…หลังจากนั้นฉันได้แอบกลับไปสำรวจที่หมู่บ้าน และรู้ว่าเสื้อผ้าที่ทีมสำรวจใช้ในตอนนั้นเป็นชุดทหารของกองทัพกั๋วหมินตั่ง”

ผมเข้าใจทันที ในเวลานั้นกองทัพกั๋วหมินตั่งถูกเล่นงานจนต้องหนีไปอยู่ที่ไต้หวัน แล้วทำไมพวกเขาถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่ต้าซิงอันหลิ่งได้

แล้วผู้เฒ่ากวนตงไปอยู่กลางป่ากลางเขาเพื่อค้นหาอะไร

ยังมีเรื่องเมืองหมาป่าอีก

น้าเล็กทอดถอนใจ “เสี่ยวชี ในป่าเขานั่นต้องมีความลับอะไรบางอย่างที่พวกเราไม่รู้ซ่อนอยู่เป็นแน่ หากไม่อาจล่วงรู้ถึงความลับที่ว่า ถึงตายฉันก็ไม่มีทางตายตาหลับ!”

ผมพยักหน้าแสดงให้เขารู้ว่าผมเข้าใจ ที่น้าเล็กต้องพลัดที่นาคาที่อยู่ ใช้ชีวิตก่อนหน้านี้อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ทั้งหมดก็เป็นเพราะความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าเขานั่น หากชาตินี้ไม่อาจรู้ชัดว่าความลับที่ว่าคืออะไร เชื่อว่าถึงตายก็ไม่อาจตายตาหลับ

อย่าว่าแต่น้าเล็กเลย ขนาดเรื่องเมืองหมาป่า ผมยังอยากรู้ความจริงเสียเดี๋ยวนี้ตอนนี้

ผมมองดูน้าเล็ก ทีแรกคิดว่าเขาจะถามผมถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองหมาป่า นึกไม่ถึงว่าเขากลับเล่าต่อแทน “หลังจากที่รู้ว่าเฒ่าเจวี๋ยฮู่เป็นตัวปลอม ฉันก็เข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแฝงอยู่เป็นแน่ ถึงได้จงใจไม่เปิดโปงฐานะที่แท้จริงของเขา หมายจะสืบหาเบาะแส นึกไม่ถึงว่าเขาจะแสดงตัวหลบหนีไปรวดเร็วแบบนั้น…ต่อมาตอนเราไปถึงเมืองวิญญาณ ฉันไม่มีเวลาสอบถามเขา เมื่อเข้าไปถึงปากทางเมืองหมาป่า ฉันก็รู้สึกว่าผู้เฒ่ากวนตงต้องโผล่ออกมาแน่ๆ แต่นึกไม่ถึงว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขากลับไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็น”

น้าเล็กนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามผม “เสี่ยวชี ฉันรู้สึกสงสัยว่าบางทีเฒ่าเจวี๋ยฮู่กับผู้เฒ่ากวนตงอาจเป็นคนคนเดียวกัน!”

ผมตะลึง “เรื่อง…เรื่องนี้…ไม่น่าเป็นไปได้ อีกอย่าง…อีกอย่างเฒ่ากวนตงกับเฒ่าเจวี๋ยฮู่หน้าตาก็ไม่เหมือนกันสักนิด!”

น้าเล็กสีหน้าเคร่งขรึม“ทุกครั้งที่เฒ่ากวนตงมา เขาก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ว่าใครก็ไม่อาจบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บางทีเขาอาจเป็นแบบนี้อยู่ตั้งแต่แรกแล้ว”

ผมยังคงไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ เฒ่าเจวี๋ยฮู่ไม่เอาไหน ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นผู้เฒ่ากวนตงผู้ลึกลับยากคาดเดาได้ มันไม่พิสดารเกินไปหน่อยหรือไง!

จู่ๆ ผมก็นึกถึงคำพูดของบอดใหญ่จ้าวขึ้นมาได้ ตอนเฒ่าเจวี๋ยฮู่ซ่อนหนังหมาป่าในดิน ก็มีเงาคนลึกลับ และคนคนนั้นทำเฒ่าเจวี๋ยฮู่ตกใจหนีเตลิดไป

ผมรีบเล่าให้น้าเล็กฟังโดยละเอียด หลังฟังจบหัวคิ้วของน้าเล็กก็ขมวดเข้าหากันแน่น เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เป็นไปไม่ได้ บอดใหญ่จ้าวต้องโกหกแน่”

ผมไม่เข้าใจ “โกหก?”

น้าเล็กพูดย้ำหนักแน่น“ใช่ เขาต้องพูดโกหกแน่!ลองคิดดู ตอนนั้นนายกับบอดใหญ่นอนอยู่ด้วยกัน ส่วนฉัน ไป๋หล่าง ซานเซียวก็อยู่บนที่นอนอีกฝั่ง ฉันเป็นคนขี้ระแวงมาตั้งแต่เล็ก แค่มีคนอยู่ข้างๆ ฉันก็ข่มตาหลับไม่ได้แล้ว ดังนั้นเวลาที่ต้องนอนร่วมกับคนอื่น ฉันถึงเลือกที่จะนอนอยู่นอกสุดเสมอ อีกทั้งยังใช้เชือกเส้นเล็กๆ ขึงดักระวังภัยไว้รอบๆ ที่นอน ตอนกลางคืนถ้ามีคนลุกลงจากเตียง เชือกพวกนั้นก็จะถูกดึงขาด