ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

ต่อมาบอดใหญ่จ้าวส่งเสียงเอะอะ หลังลุกจากเตียง ฉันตรวจดูเชือกข้างเตียงพวกนั้นก่อนเป็นอันดับแรก เชือกพวกนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิม ดังนั้นฉันถึงกล้าบอกว่าซานเซียวไม่ได้ลุกออกไปไหน”

ผมเกาหัว “ถ้าอย่างนั้นก็แปลก แล้วบอดใหญ่จ้าวจะโกหกผมเพื่ออะไร”

น้าเล็กลุกเดินแกร่วไปมาสองสามก้าว สีหน้าตกประหวั่น “เสี่ยวชี ลองย้อนคิดให้ดีๆ เงาร่างที่บอดใหญ่จ้าวเห็น อยู่ด้วยกันกับเฒ่าเจวี๋ยฮู่ หรือว่าแยกออกมายืนอยู่ข้างๆ ลำพัง”

ผมคิด “เขาเหมือนจะบอกว่า คนคนนั้นเข้ามาอยู่ใกล้ๆ โดยที่เฒ่าเจวี๋ยฮู่ไม่รู้ตัว เพราะแบบนั้นพอเฒ่าเจวี๋ยฮู่เห็นถึงได้ตกใจวิ่งหนีไป”

น้าเล็กคาดเดา “คนคนนั้น…เป็นไปได้หรือเปล่าว่าจะเป็นผู้เฒ่ากวนตง”

ผมตะลึงตบเข่าฉาด “จริงด้วย จะว่าไปก็เป็นไปได้อยู่!”

น้าเล็กขมวดคิ้วแน่น “ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ เรื่องก็ยิ่งซับซ้อนแล้ว…”

ผมถาม “ผู้เฒ่ากวนตงปรากฏตัว ทำไมน้าถึงบอกว่าซับซ้อน”

น้าเล็กบอก “ครั้งนี้ฉันใช้เขี้ยวพิษล่อผู้เฒ่ากวนตงออกมา เพราะอยากจะสืบให้รู้ชัดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามสิบปีก่อน…ฉันว่าเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฉันใช่เด็กในตอนนั้นหรือเปล่า แต่ถ้าเขาไม่ได้คิดแบบนั้น แต่สนใจแค่หนังลูกหมาป่า งั้นเรื่องก็ยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่…หรือจะบอกว่าเขาไม่สนใจเขี้ยวพิษอะไรนั่นแม้แต่น้อย ความจริงแล้วที่เขาอยากได้คือหนังลูกหมาป่าพวกนั้น”

ผมแย้ง “นั่นไม่ถูก หนังลูกหมาป่านั่นเฒ่าเจวี๋ยฮู่เป็นคนฝังไว้ หากที่เขาต้องการคือหนังลูกหมาป่า ก็ย่อมขุดมันออกมาได้ทุกเมื่อ”

น้าเล็กส่ายหน้า “ไม่ ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง ในตอนนั้นเฒ่าเจวี๋ยฮู่ไม่ได้กำลังซ่อนหนังลูกหมาป่า แต่เขากำลังคิดจะขุดพวกมันออกมาต่างหาก”

หัวผมลั่นวิ้งขึ้นมาทันที

พอลองคิดให้ดี บอดใหญ่จ้าวเห็นก็แต่เฒ่าเจวี๋ยฮู่กำลังนั่งยองอยู่อยู่ที่หน้าหลุม ไม่อาจบอกได้ชัดว่าเขากำลังซุกมันเข้าข้างใน หรือกำลังดึงมันออกมากันแน่ ดังนั้นข้อสันนิษฐานของน้าเล็กจึงพอเป็นไปได้อยู่

ทว่าก็ยังมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี“ถ้าหนังหมาป่านั่นเฒ่าเจวี๋ยฮู่เป็นคนซ่อนไว้ งั้นทำไมเขาต้องขุดมันออกมาด้วย ต่อให้เขาต้องการขุดมันออกมาจริงก็ไม่จำเป็นต้องรอให้พวกเราขึ้นเขาไปหา ถึงค่อยแอบขุดออกมา จนถูกเงาดำนั่นทำตกใจหนีเตลิดไปแบบนั้น”

น้าเล็กตบมือ “ใช่ นี่ก็เป็นปัญหาข้อหนึ่ง…หรือว่าจะเป็นคนอื่นที่เอาหนังหมาป่าไปซ่อนไว้ที่นั่น”พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันหน้ามาถามผม “เสี่ยวชี ตอนนายเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่า มีอะไรผิดสังเกตบ้างหรือเปล่า”

“ผิดสังเกต?”ผมคิด “จะว่าไปก็มีอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นซานเซียวพูดคุยกับหมาป่า…”

น้าเล็กถาม “เขาพูดอะไรกับฝูงหมาป่า”

ผมตอบ “เหมือนเขาบอกว่าฝูงหมาป่าเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง…”

“หาอะไรบางอย่าง?”น้าเล็กตะลึง เดินวนเวียนไปมาอยู่ภายในห้องช้าๆ