ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เปิดตู้ที่ตั้งอยู่ข้างนอก หยิบเอาหนังลูกหมาป่าสีขาวเทาสองสามผืนออกมาวางลงบนโต๊ะ พลิกพิจารณาดูมันโดยละเอียด ก่อนจะพบว่าบนหนังลูกหมาป่าผืนหนึ่งมีภาพอะไรบางอย่างคล้ายแผนที่แปลกๆ สักติดอยู่

ผมตะลึง“มีอะไรซ่อนอยู่บนหนังหมาป่าจริงๆ!”

น้าเล็กจ้องมองดูแผนที่นั้นไม่วางตา“ฉันเข้าใจแล้ว นี่ก็คือแผนที่ มีเพียงฝูงหมาป่าเท่านั้นถึงจะหาพบ! ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว!”

ผมงงไปหมด “น้าเล็กเข้าใจอะไร”

น้าเล็กหน้าบานเป็นกระด้ง เดินวนเวียนตื่นเต้นอยู่ภายในห้อง “เสี่ยวชี ดูนี่ พวกเขาสักแผนที่ไว้บนหนังลูกหมาป่า ของสิ่งนี้คนไม่อาจหาพบ จะมีก็แต่พวกหมาป่าเท่านั้นที่จะหาเจอ ดังนั้นฉันถึงคิดว่าคืนวันนั้น ที่ฝูงหมาป่าโจมตีเล่นงานพวกนายก็เพราะเจ้าสิ่งนี้!เยี่ยม ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว นี่ต้องไม่ใช่แผนที่ธรรมดาๆ!”

ผมยิ่งงงหนัก “แผนที่?แผนที่นี้เฒ่าเจวี๋ยฮู่เป็นคนซ่อนมันเอาไว้?แล้วเขาไปได้มันมาจากไหน”

น้าเล็กส่ายหน้า “ฉันคิดว่าเฒ่าเจวี๋ยฮู่คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีแผนที่ซ่อนอยู่ในหนังหมาป่า ดูสิ เขาไม่สนใจหนังหมาป่าพวกนี้สักนิด สนใจก็แต่เมืองวิญญาณเท่านั้น”

“ใช่ เขาเคยบอกกับผมว่าที่เขาอยู่ในป่าเนิ่นนานหลายปีแบบนั้นก็เพื่อไปเมืองวิญญาณ เขาบอกว่าจะไปหาคน ไม่รู้ว่าที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก”

ผมเล่าเรื่องอดีตรักที่เฒ่าเจวี๋ยฮู่เล่าให้น้าเล็กฟัง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้เล่าเรื่องที่ยายของจีเสี่ยวเหมี่ยนสื่อสารกับหมาป่าได้ รวมถึงเรื่องที่เฒ่าเจวี๋ยฮู่กลายเป็นมนุษย์หมาป่า

เรื่องพวกนั้นแม้แต่ผมเองก็ยังรู้สึกว่าเหนือจินตนาการเกินกว่าจะเป็นจริงได้ ไม่ต่างอะไรกับฝัน ยากเกินจะมั่นใจว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง กลัวน้าเล็กจะหัวเราะเยาะเอา

หลังฟังจบน้าเล็กก็ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับถามว่าผมคิดเห็นเช่นไร

ผมตอบ “เพราะมีพิรุธอยู่หลายจุด ผมจึงเชื่อว่าเรื่องที่เฒ่าเจวี๋ยฮู่เล่าอาจไม่ได้เป็นเรื่องจริงทั้งหมด แต่เรื่องช่างจีที่เขาเล่าไม่แน่ว่าอาจเป็นเรื่องจริง ตอนอยู่ในเมืองหมาป่าพวกเราพบหญิงสาวลึกลับคนหนึ่ง…”

น้าเล็กพยักหน้า“ฉันก็รู้สึกว่าเรื่องของเฒ่าเจวี๋ยฮู่จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง เขาต้องเคยไปเมืองวิญญาณมาก่อนแน่ หนังหมาป่าพวกนี้ไม่แน่ว่าเขาอาจเอามันออกมาจากเมืองวิญญาณ”

ผมตกใจ “งั้นทำไมถึงต้องซุกมันไว้ใต้ดินด้วย”

น้าเล็กขมวดคิ้ว “ฉันว่าเขาอาจไม่รู้ว่าหนังหมาป่านี้มีความลับซ่อนอยู่ บางทีเขาอาจเอามันไปซ่อนไว้ใต้ดินแบบเดียวกับหนังหมาป่าทั่วไป…ไม่แน่ว่าอาจมีคนบอกให้เขาทำอย่างนั้น หรือไม่ก็เขาคิดจะใช้หนังลูกหมาป่าพวกนี้ล่อให้ฝูงหมาป่าให้มาจัดการกับพวกเรา…ลองคิดดู ต่อมาเขาจงใจหลบหนี ตั้งใจกระจายกำลังของพวกเรา ให้ฝูงหมาป่าเล่นงานพวกเราทีละกลุ่ม แต่ที่เขานึกไม่ถึงก็คือซานเซียวของพวกเราจะฝีมือร้ายกาจ สุดท้ายแผนการของเขาจึงล้มเหลวไม่อาจเป็นอย่างที่หวัง”

ผมรู้สึกว่าทฤษฎีของน้าเล็กออกจะฟังดูข้างๆ คูๆ ไปสักหน่อย แต่เพราะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ ผมจึงพูดเพียง “พวกเรากับเฒ่าเจวี๋ยฮู่ไม่มีความแค้นอะไรกัน แล้วทำไมเขาถึงต้องเล่นงานพวกเราด้วย”

น้าเล็กบอก “แผนที่นี้สักไว้บนหนังหมาป่า ดีไม่ดีอาจมีอะไรเกี่ยวข้องกับพรานป่าที่เอาหนังหมาป่าขาวมาขายให้นายก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าบางทีอาจเพราะแผนที่นี้ พรานป่าคนนั้นถึงได้ถูกฆ่าตายอยู่ที่ต้าซิงอันหลิ่ง คนที่ฉันส่งไปสืบข่าวภายหลังก็ถูกพวกนั้นฆ่าตายด้วยเหมือนกัน”น้าเล็กชะงักไปชั่วขณะ “การที่พรานป่าคนนั้นเขียนชื่อของนายไว้ก่อนตาย บางทีอาจต้องการบอกความนัยอะไรบางอย่าง อย่างเช่นต้องการเตือนพวกเราว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหนังหมาป่าขาว เพียงแต่พวกเรากลับมองข้ามไป”