ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

ผมพยักหน้า “หากว่ากันตามนี้มันก็คงพอเป็นไปได้อยู่…แบบนี้ เฒ่าเจวี๋ยฮู่ก็ไม่น่าจะใช่ผู้เฒ่ากวนตง เงาดำในคืนนั้นต่างหากถึงจะใช่เขา”

น้าเล็กยังคงพิจารณาดูแผนที่บนหนังหมาป่า“ก็อาจจะเป็นแบบนั้น หรือไม่ก็บอดใหญ่จ้าวตาฝาด ถึงได้พูดจาเหลวไหลออกมา”

เห็นน้าเล็กยืนยันแบบนั้น ผมก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่พอคิดถึงเรื่องจีเสี่ยวเหมี่ยนก็รู้สึกเป็นทุกข์ อดถามเขาไม่ได้ “น้าเล็ก ตกลงเมืองหมาป่านั่นมันเรื่องอะไรกันแน่”

น้าเล็กสีหน้าเคร่งขรึมก่อนส่ายหน้า“เมืองหมาป่า…เรื่องนี้…ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี”

ผมไม่ยอมแพ้ ยังคงถามหยั่งเชิง “ตอนอยู่ข้างล่างนั่น ผมเห็นหมาป่าเต็มไปหมด…อย่างกับว่าที่นั่นเป็นเมืองที่พวกหมาป่าสร้างขึ้น…หมาป่าพวกนั้นไม่ต่างอะไรกับมนุษย์…”

น้าเล็กถอนหายใจพลางพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เสี่ยวชี ลืมเรื่องเมืองหมาป่าเสีย…ครั้งนี้ก็แค่เหตุบังเอิญเท่านั้น ฉันไม่เคยคิดจะดึงนายเข้ามาร่วมด้วย วันหน้านายก็ทำตัวเหมือนเดิม ใช้ชีวิตตามปกติดูแลร้านค้าให้ดี ธุรกิจของฉันพวกนี้ช้าเร็วยังไงก็ต้องยกให้นายแน่…”

ผมอดถามไม่ได้ “แล้ว…แล้วเรื่องเสี่ยวเหมี่ยนจะจัดการยังไง”

น้าเล็กตะลึง “เสี่ยวเหมี่ยน?เสี่ยวเหมี่ยนคือใคร”

ผมจนปัญญา ได้แต่เล่าเรื่องจีเสี่ยวเหมี่ยนให้น้าเล็กฟัง รวมถึงเรื่องที่พวกเราพบเจอในเมืองหมาป่า

ยิ่งพูดผมก็ยิ่งเป็นทุกข์ สุดท้ายก็ละล่ำละลักถามน้าเล็ก “น้าเล็กคิดว่าเธอพบเห็นอะไรในเมืองหมาป่า เธอ…เธอยังจะกลับมาเป็นปกติได้หรือเปล่า”

น้าเล็กหยิบบุหรี่ออกมาจุดมวนหนึ่งและยื่นให้ผมอีกมวน“นายเองก็เคยเห็นเมืองหมาป่ามาแล้ว สถานที่แบบนั้นเอาชีวิตรอดออกมาได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว…เสี่ยวชี รู้หรือเปล่าว่าทำไมคนเราถึงสูญเสียความทรงจำ”

ผมส่ายหน้า

“เมื่อก่อนฉันเคยถามผู้เชี่ยวชาญ พวกเขาบอกว่าสมองคนเรามีความสามารถอยู่อย่างหนึ่ง หากคนเผชิญกับความทุกข์ทรมานยากเกินกว่าร่างกายจะทนแบกรับไหว ถึงตอนนั้นสมองจะทำการผนึกมันไว้ ทำให้เกิดการสูญเสียความทรงจำ ความจริงจะว่าไปเธอเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน…”

ผมหมดคำพูด ท้องไส้ปั่นป่วนเกินทน ทำได้เพียงอัดควันบุหรี่เข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามเก็บงำความรู้สึกนั้นเอาไว้

เสียงผมเหมือนจุกอยู่ในลำคอ“น้าเล็ก น้าติดต่อซานเซียวได้หรือยัง”

น้าเล็กถาม “นายคิดจะตามหาเขา?”

ผมพยักหน้า “ผมอยากรู้ หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นที่เมืองหมาป่า!”

น้าเล็กตบไหล่ผมเบาๆ “เสี่ยวชี นายไม่มีทางหาซานเซียวพบ…คนคนนี้หากจะบอกว่าเขาเป็นคน สู้บอกว่าเขาเป็นหมาป่าตัวหนึ่ง…เสี่ยวชี อายุนายยังน้อย ผู้หญิงดีๆ มีอยู่มากมาย…”

ผมอารมณ์พลุ่งพล่าน ขึ้นเสียงใส่น้าเล็กทันที“น้าเล็ก…ยายของจีเสี่ยวเหมี่ยนสื่อสารกับหมาป่าได้ ซานเซียวเองก็เหมือนกัน ผมคิดว่าเขาน่าจะช่วยผมได้!น้าให้ผมไปตามหาเขาเถอะ!”

น้าเล็กตะลึงจนบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือยังหล่นลงพื้น เขารีบถามผม “นายว่าอะไรนะ!ผู้หญิงคนนั้นแซ่จี?ยายของเธอพูดคุยสื่อสารกับหมาป่าได้?นายไปฟังใครพูดมา”