ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

ผมตะลึง เมื่อครู่ผมคิดว่าที่น้าเล็กบอกว่าพวกเขาไม่ใช่คน หมายถึงเรื่องราวที่พวกเขาทำล้วนไม่ปกติผิดแผกแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป แต่ดูจากในเวลานี้น้าเล็กเหมือนจะบอกว่าคนพวกนี้ไม่ใช่มนุษย์

งั้นพวกเขาเป็นอะไร

เทพเจ้าหรือว่าภูตผีปีศาจ

น้าเล็กเลิกพูดถึงเรื่องคนพวกนั้น หันไปเล่าเรื่องที่เขาพบเจอในเวลานั้นให้ผมฟังโดยละเอียดแทน

น้าเล็กบอกว่าในตอนนั้นหลังขึ้นเขาไปได้ไม่เท่าไหร่ เขากับตาของผมก็เริ่มรู้สึกว่าทีมสำรวจนั้นมีอะไรแปลกๆ พวกนายทหารที่อยู่ด้านหลังท่าทางซึมเซา การเคลื่อนไหวล้วนแข็งทื่อ วันทั้งวันเอาแต่ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จาไม่ต่างอะไรกับผีดิบฝูงหนึ่ง

ส่วนสมาชิกทีมสำรวจคนอื่นๆ ก็เหมือนกัน ต่างทำตัวอึมครึมสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ยกเว้นก็แต่คนที่เป็นหัวหน้าทีมที่พูดคุยอยู่กับพวกเราตลอดเวลาเท่านั้นที่พอจะแลดูเหมือนคนปกติทั่วไป

หลังเดินทางเข้าภูเขาหิมะได้ไม่นาน ทีมสำรวจก็ต้องเผชิญหน้ากับพายุหิมะ เรื่องพวกนี้ไม่นับว่าเลวร้ายอะไร เพราะทุกคนต่างเคยมีประสบการณ์มาแล้วทั้งนั้น แค่หาถ้ำสักแห่งจุดไฟขึ้นสักกอง รอจนพายุสงบแล้วค่อยเดินทางต่อ เพียงเท่านี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว

ระหว่างทางไปถ้ำพวกเขาได้ช่วยปัญญาชนคนหนึ่งไว้ ช่วงนั้นเพราะสถานการณ์บ้านเมืองวุ่นวาย จึงมักมีปัญญาชนหนุ่มสาวที่มีปัญหาเรื่องฐานะชาติกำเนิด หรือไม่ก็ไปพูดจาเหลวไหลอะไรเข้าจนต้องโทษประหาร หนีมาเป็นคนป่าอยู่ที่ต้าซิงอันหลิ่ง เพราะอย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าที่จะต้องกลับไปรับโทษประหาร

หัวหน้าสำรวจไม่อยากมีเรื่องยุ่งยากจึงบอกว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นภารกิจลับของทางกองทัพ ไม่อาจให้คนนอกล่วงรู้ แต่ตาของผมยืนกรานเสียงแข็งบอกจะดีชั่วยังไงก็ชีวิตคน หนำซ้ำกฎแห่งป่าเขาก็บอกเอาไว้ว่า เห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วย เจ้าป่าเจ้าเขาจะลงโทษ ไม่อาจมีชีวิตรอดกลับลงเขาได้

ปัญญาชนรายนั้นน่าจะทั้งหนาวทั้งหิวถึงได้เป็นลมหมดสติไป พอได้ผิงไฟ ได้เหล้าขาวกรอกลงคอไปสองสามคำ ร่างกายก็กลับมาร้อนผ่าว ฟื้นตื่นลืมตาขึ้นอีกครั้ง พอเห็นว่าคนที่อยู่รายรอบเป็นทหาร เขาก็นกรู้ขึ้นมาทันที ทำเพียงก้มหน้ากินอาหารโดยไม่ปริปากถามอะไรแม้แต่คำเดียว

พอหิมะหยุดตก พวกเราก็เดินทางเข้าไปในป่าลึกต่อ แรกๆ ก็ไม่มีใครคิดจะพาชายหนุ่มคนนั้นไปด้วย แต่เขากลับคุกเข่าพลางโขกศีรษะบอกว่าหิมะตกหนักเส้นทางถูกปิด หากทิ้งเขาไว้ที่นี่ยังไงเขาก็ต้องตายแน่ ในเมื่อเป็นอย่างนั้นไม่สู้ติดตามพวกเราไป ต่อให้พบเจอฝูงหมาป่า ถูกพวกมันฉีกทึ้งร่างเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย นั่นก็เป็นชะตาชีวิตที่เขายินดียอมรับ

ไม่ว่ายังไงหัวหน้าทีมสำรวจก็ไม่เห็นด้วย แต่ตาของผมกลับยืนกรานเสียงแข็ง บอกให้พวกทหารจับชายหนุ่มมัดไว้ คุมตัวเดินทางไปพร้อมกันเหมือนนักโทษ

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เหตุการณ์ประหลาดต่างๆ ก็เริ่มเกิดขึ้น พวกทหารกินข้าวอยู่ดีๆ ก็เลือดไหลเจ็ดทวารตายไม่รู้สาเหตุ ตามติดมาด้วยเหตุร้ายสารพัดที่เกิดขึ้นกับสมาชิกทีมสำรวจ

เลือดไหลเจ็ดทวาร เห็นได้ชัดว่าถูกพิษ หัวหน้าทีมสำรวจสงสัยว่าอาจเป็นฝีมือของปัญญาชนหนุ่ม แต่พอลองคิดทบทวนดู ชายหนุ่มถูกมัดไว้แน่นหนาแบบนั้น ไหนเลยจะมีทางทำอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงเริ่มสงสัยคนอื่นๆ จึงใช้ปืนพกล่าสัตว์ยิงทหารที่เหลือจนตาย และคอยจับตาระแวดระวังสมาชิกทีมสำรวจคนอื่นๆ

แต่เรื่องร้ายก็ยังคงเกิดขึ้นไม่หยุด ระหว่างเดินทางสมาชิกทีมสำรวจคนแล้วคนเล่าต่างพากันล้มตาย หนำซ้ำยังตายด้วยยาพิษชนิดเดียวกันอีก ตอนนี้สภาพจิตใจของทุกคนต่างอยู่ในภาวะตึงเครียด ไม่มีใครไว้ใจใคร ต่างฝ่ายต่างเคลือบแคลงสงสัยซึ่งกันและกัน

น้าเล็กบอกว่าตอนนั้นตัวเขายังเด็กไม่ค่อยรู้ประสีประสา มีคืนหนึ่งเขาสะลึมสะลือลุกขึ้นไปฉี่ เพราะถ้ำอยู่ริมผาสูงเลยวิ่งไปฉี่ที่ริมหน้าผา แต่ฉี่ได้ไม่ทันไรก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คืนนั้นพระจันทร์สุกสว่าง แสงจันทร์จึงสาดส่องลงบนพื้นหิมะ น้าเล็กเลยสังเกตเห็นว่าด้านหลังของตนมีเงาของใครบางคน