ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 1

พอนึกโยงไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา น้าเล็กก็รีบดึงกางเกงขึ้น ชำเลืองตามองอย่างเงียบๆ ก่อนจะเห็นคนคนหนึ่งสวมผ้าคลุมหน้า ในมือถืออะไรบางอย่างแหลมๆ ย่องตรงเข้ามาใกล้ตน

น้าเล็กสะดุ้ง ขณะกำลังจะเอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือ เขาก็ถูกคนคนนั้นก็ปิดปากไว้แน่น น้าเล็กดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ขาทั้งสองข้างเตะพื้นไปมา แต่สุดท้ายคนคนนั้นก็ฟาดฝ่ามือลงบนต้นคอจนน้าเล็กหมดสติ

พอตื่นขึ้นมาอีกที น้าเล็กก็พบว่าตัวเองห้อยอยู่บนต้นไม้ กระดูกเหมือนจะหัก เจ็บปวดเจียนตาย

ที่แท้หลังจากถูกเล่นงานจนสลบ คนคนนั้นก็จับน้าเล็กโยนลงจากบนหน้าผา แต่เพราะดวงแข็งร่างจึงไปห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นสนเก่าแก่ที่ยื่นเอียงออกมาจากหน้าผา ถึงซี่โครงจะหักไปท่อนหนึ่ง แต่ก็ยังดีที่รักษาชีวิตไว้ได้

ในตอนนั้นถึงน้าเล็กจะอายุยังน้อย แต่ก็รู้ดีว่าคนคนนี้ไม่มีทางปล่อยตนเองไปง่ายๆ หากรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ อีกฝ่ายต้องตามมาจัดการแน่ ดังนั้นน้าเล็กจึงตัดสินใจแกล้งตาย นอนหมอบอยู่บนต้นไม้ไม่ขยับ จนกระทั่งวันที่สอง ถึงค่อยคิดหาหนทางลงจากต้นไม้ คลานอยู่บนพื้นหิมะ กลับไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำอีกครั้ง

แต่น้าเล็กรู้ว่าตัวเองอาจโกหกคนอื่นได้ แต่มีคนหนึ่งที่เขาไม่มีทางโกหกได้สำเร็จ

ผมฟังอย่างตื่นตะลึง เมื่อสามสิบปีก่อนน้าเล็กเพิ่งอายุได้สิบขวบ นึกไม่ถึงว่าจะฉลาดล้ำได้ขนาดนั้น มิน่าผมอยู่กับเขามาตั้งห้าปีกว่า แต่กลับจับพิรุธเขาไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว

น้าเล็กเล่าต่อเสียงขรึม“คนคนนั้นก็คือคนที่ลอบเล่นงานฉัน มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าฉันไม่ได้หายสาบสูญ หากแต่ตกลงไปอยู่ใต้หน้าผา ตอนฉันอยู่บนต้นไม้ เขาเฝ้าจับตาดูไม่เลิก บางครั้งถึงขนาดทุ่มหินก้อนใหญ่ลงมา แต่โชคยังดี ไม่ว่าเขาจะโยนก้อนหินลงมาสักกี่ครั้ง แต่ก็ไม่เคยประสบความสำเร็จเลยสักครั้ง สุดท้ายจึงได้แต่กระฟัดกระเฟียดเดินจากไป เขาน่าจะรู้ว่าบางทีฉันอาจยังไม่ตาย”

ผมหนาวสะท้านไปทั้งร่าง นึกไม่ถึงว่าตกอยู่ในอันตรายขนาดนั้น น้าเล็กยังเอาตัวเองรอดมาได้ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ “แล้วคนที่ลอบทำร้ายน้าตกลงเป็นใครกันแน่”