ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 2

แต่ถ้าที่พุ่งเข้าใส่คุณเป็นงูจำนวนนับพันนับหมื่น ถึงตอนนั้นต่อให้คุณวิ่งเป็นเส้นบ้าบออะไรก็เกรงว่าจะหนีไม่พ้น

น้าเล็กบอกว่าในเวลานั้นงูลายสาบคอแดงจำนวนมากพวกนั้นไม่ได้โจมตีเล่นงานเขา แต่ทำเพียงนอนนิ่งเรียงกันอยู่บนพื้น หากมองดูไกลๆ จะคล้ายกับแผนที่รูปร่างแปลกประหลาด ภาพที่ปรากฏทั้งชวนตกตะลึงทั้งชวนตกประหวั่น

เกิดอะไรขึ้นกับงูพวกนั้นกันแน่ น้าเล็กเองก็ไม่แน่ใจ

เขาเล่าว่าเวลาตามตาของผมออกไปล่าสัตว์ตอนกลางคืน ก็เคยเห็นฝูงหมาป่าหมอบอยู่บนหน้าผาสูงใต้พระจันทร์เต็มดวงอย่างเป็นระบบระเบียบ พร้อมหันหัวของพวกมันหมอบกราบไปทางพระจันทร์ เหมือนอย่างที่ผู้คนเรียกขานกันว่าฝูงหมาป่าไหว้พระจันทร์ คาดว่างูเหล่านั้นก็เช่นกัน พวกมันอาจกำลังประกอบพิธีกรรมอะไรบางอย่าง

หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงไม่แคล้วยิ้มหยันให้คำพูดกึ่งงมงายแบบนี้

ทว่าตอนนี้นับแต่เจอฝูงหมาป่าสติปัญญาสูงล้ำในเมืองหมาป่า รวมถึงสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งหมาป่าที่อยู่ลึกลงไปใต้เมืองวิญญาณ ผมก็ไม่กล้าดูแคลนป่าเขากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาอีก

ใครจะรู้ได้ว่าลึกเข้าไปในสิบสองปันนา ท่ามกลางป่าฝนเขตร้อนกว้างใหญ่ไพศาลจะมีงูพิษขนาดยักษ์ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบรอคอยผมอยู่ท่ามกลางป่าลึกหรือเปล่า

ถึงจะค้นหาอยู่สองสามวัน ไหว้วานเพื่อนที่อวิ๋นหนานให้ช่วยหาข่าวให้ แต่สุดท้ายผมก็ไม่พบเบาะแสเกี่ยวกับราชาอสรพิษที่น่าจะใช่เลยแม้แต่น้อย ผมเริ่มโมโห แอบนึกด่าแม่มันอยู่ในใจ แต่รถมาถึงภูเขาด้านหน้ายังไงก็ต้องมีหนทาง ตอนนี้ผมคงมีแต่ต้องไปตายเอาดาบหน้า ส่วนเรื่องอื่นไว้ไปถึงที่นั่นแล้วค่อยว่ากันอีกที

ก่อนออกเดินทางผมวุ่นวายอยู่แต่กับเรื่องของจีเสี่ยวเหมี่ยน

ผมวางใจไม่ลงที่จะปล่อยให้เธออยู่ในร้านกับไอ้เด็กเจ้าเล่ห์อย่างหม่าซานเพียงลำพังสองต่อสอง

ดีไม่ดีกว่าผมจะกลับมา พวกเขาก็เป็นสามีภรรยาเคียงคู่กลับบ้าน แม้แต่ลูกก็ยังโตจนไปซื้อซีอิ๊วเองได้แล้ว

จะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

ผมเคยคิดถึงเรื่องที่จะพาเธอไปสิบสองปันนาด้วย แต่ทันทีที่บอกบอดใหญ่จ้าว เขาก็อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ฟองหนึ่ง ละล่ำละลักพูด“เสี่ยว…เสี่ยวชี เอ็งจะพา…พาหล่อนไปด้วย?”

“อืม” ผมมองดูเขาด้วยสายตามุ่งมั่นพร้อมพยักหน้าอย่างหนักแน่น

บอดใหญ่จ้าวร้องด่าออกมาทันที“เอ็งบ้าไปแล้วใช่ไหม เอ็งคิดว่าพวกเรากำลังไปเที่ยวกันหรือไง ถึงได้คิดจะพาผู้หญิงสติไม่เต็มเต็งไปดงงูด้วย!”

ผมบอก “เฮียพูดเหลวไหลอะไร เธอไม่ได้เป็นบ้าสักหน่อย หมอบอกว่าเธอก็แค่สูญเสียความทรงจำชั่วคราว…”

บอดใหญ่จ้าวร้องเอ็ดตะโร“สูญเสียความทรงจำบ้านป้าเอ็งสิ!เขาเรียกว่าบ้านี่แหละโว้ย ข้าไม่สน ถ้าเอ็งจะพาหล่อนไปด้วย เอ็งก็ไปคนเดียวเลย!”