ทดลองอ่านนิยาย ล่า ตอนถ้ำนาคาลำน้ำโขง บทที่ 2

ช่วยไม่ได้ สุดท้ายผมจึงได้แต่ต้องทิ้งจีเสี่ยวเหมี่ยนไว้ที่บ้าน

ก่อนออกเดินทาง ผมได้กำชับหม่าซานหลายร้อยหลายพันรอบว่าเธอเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่ผ่านประตูวิวาห์มาแล้ว ถึงตอนนี้จะยังพูดอะไรไม่ได้ แต่ใจก็ไม่ต่างอะไรกับกระจกใส ทันทีที่ผมกลับมา เธอจะกลับมาพูดได้อีกครั้ง ถึงเวลานั้นถ้าเธอบอกว่าเขาแตะต้องอะไรเธอแม้เพียงปลายเล็บ ผมจะจับเขาแก้ผ้าโยนเข้าทุ่งล่าสัตว์ให้พวกหมาป่ากิน!

วันออกเดินทาง บอดใหญ่จ้าวพกฮุคคาปากหยกอันนั้นมาด้วย

ฮุคคาปากหยกนั่นเป็นของที่พวกเราเก็บได้ตอนอยู่ในแปลงองุ่นที่ต้าซิงอันหลิ่ง นายห้างมอบมันให้บอดใหญ่จ้าว

บอดใหญ่จ้าวอธิบายว่าสิบสองปันนามีงูอยู่มากมาย พวกเราครั้งนี้เดินทางไปเอาหนังงู ต้องสัมผัสกับกลิ่นอายอัปมงคลของงูพวกนั้น งูเป็นสัตว์เจ้าคิดเจ้าแค้น ต้องระวังตัวให้มากหน่อย

งูกลัวกลิ่นยาสูบที่สุด โดยเฉพาะยาสูบที่เก็บไว้ในฮุคคานานแรมปี ขอเพียงโปรยมันลงบนตัวงู งูก็จะอ่อนระทวย นอนเป็นอัมพาต เรียกว่าใช้ได้ผลดีเป็นเลิศ

ผมไม่เห็นด้วยและกระแหนะกระแหนว่านับวันเขาก็ชักเหลวไหลมากขึ้นทุกที ไม่ว่าอะไรก็กลัวไปเสียหมด! หนึ่งในอวิ๋นหนานสิบแปดพิลึกพิลั่น*อย่างเชือกหญ้าฟางมัดไข่ขายเป็นแถวๆ เส้นๆ นั่น อย่าให้เขาได้เห็นเชียว ไม่อย่างนั้นอาจโยนไข่ชาวบ้านทิ้งเพราะเข้าใจว่าเป็นงูเอาดื้อๆ

แต่เขากลับไม่นึกใส่ใจ หัวเราะหึๆ เก็บฮุคคาเข้าไว้ในอกเสื้อ

ไปสิบสองปันนาครั้งนี้ เดิมตั้งใจว่าจะบินตรงไป แต่เพราะบัตรประชาชนของบอดใหญ่จ้าวหมดอายุ พวกเราเลยต้องนั่งรถไฟแทน

การเดินทางจากเป่ยจิงไปคุนหมิงเป็นไปอย่างเอ้อระเหย กว่าจะไปถึงที่นั่นได้ก็ต้องใช้เวลาตั้งวันครึ่ง ทว่าการได้เอกเขนกมองดูทัศนียภาพนอกหน้าต่างเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ สภาพอากาศสี่ฤดูผันผ่านรวดเร็วอยู่บนรถไฟก็นับว่าเป็นเรื่องที่สนุกอยู่ไม่ใช่น้อย

ใกล้ถึงเดือนสิบเอ็ด ผู้คนบนรถไฟส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่พวกพนักงานออฟฟิศก็เป็นคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังเดินทางไปเที่ยวที่อวิ๋นหนาน พูดคุยถึงประสบการณ์ท่องเที่ยวในครั้งนี้กันอย่างคึกคัก

พวกเราวางกระเป๋าสัมภาระลงบนที่นั่ง พอเห็นผู้คนที่กำลังตื่นเต้นดีใจพวกนั้นก็อดนึกถึงภาพรถไฟว่างเปล่าเย็นสบายที่พวกเรานั่งไปต้าซิงอันหลิ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้ บรรยากาศเรียกได้ว่าต่างกันโดยสิ้นเชิง

อีกอย่างผมกับจีเสี่ยวเหมี่ยนก็พบเจอกันบนรถไฟ…

พอคิดถึงตรงนี้ใจของผมก็วุ่นวายจนยากเกินควบคุม ผมหันไปถามบอดใหญ่จ้าว “บอดใหญ่ เฮียเคยไปสิบสองปันนาหรือเปล่า สนุกไหม”

บอดใหญ่จ้าวสังเกตดูผู้คนที่อยู่รายรอบ ตอบผมเหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “เคย…มีนกยูง ช้าง ข้าวผัดสับปะรด เทศกาลสาดน้ำ สาวๆ ชาวไต่ขาว สวย ฉลาด ผมยาว น่ามอง…” พูดถึงตรงนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองดูผมพลางยิ้มแปลกๆ“เสี่ยวชี!ถึงตอนนั้นเอ็งต้องระวังตัวให้ดี อย่าได้เที่ยวแอบเหล่ชาวบ้านเข้าเชียว!ไม่งั้นจะพานเกิดเรื่องได้ง่ายๆ!”

ผมปั้นหน้าไม่แยแส “เฮียคิดว่าผมเป็นเหมือนเฮียหรือไง!”

บอดใหญ่จ้าวพูด “ข้าเหล่ไม่เป็นไร แต่ถ้าเอ็งเหล่ รับรองว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่!”

ผมไม่ยอมแพ้ “แล้วทำไมผมถึงเหล่ไม่ได้”

บอดใหญ่ตอบทันที “ข้าจะบอกให้รู้ ที่นั่นเต็มไปด้วยพวกชนเผ่า โดยเฉพาะสาวๆ ชาวไต่ สาวๆ พวกนั้น ตัวดีเลย! ไม่แน่ว่าแค่สบตา สาวๆ พวกนั้นก็ลากเอ็งเข้าห้องหอแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้อยากช่วยข้าก็ช่วยเอ็งออกมาไม่ได้!”