ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

การกุศลของเขามาก่อน และมันจะต้องเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มากแน่ๆ คุณต้องหัดที่จะใช้จุดเด่นของตัวเองให้เป็นประโยชน์นะ ที่รัก คุณเข้าใจไหมว่าตัวเองสวยแค่ไหน ถ้าประสบความสำเร็จในธุรกิจด้วยสมองไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แล้วการประสบความสำเร็จด้วยความสวยมันจะผิดตรงไหนกัน”

เธอคิดว่ายังไงกับคำพูดนั้นล่ะ อิโม ฉันไม่แน่ใจว่าเขากำลังบอกว่าฉันเป็นคนไม่มีสมองหรือเปล่า แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง

นี่คงเป็นการตัดสินใจที่อันตรายที่สุดในชีวิตฉันเลย แต่สุดท้ายฉันก็นัดฮิวโกไปกินมื้อกลางวัน ฉันถ่วงเวลาไม่ยอมโทรหาเขา แต่ฉันก็แทบไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงอย่างอื่นเลย สุดท้ายก็เลยต้องทำ

ฉันอยากให้ตัวเองดูเพอร์เฟ็กต์…มีเสน่ห์แบบเป็นงานเป็นการ…ก็เลยหยิบเสื้อสูทดอนน่าคารานมาสวมคู่กับรองเท้าบูตหนังกลับสีเทาแสนสวย ส่วนทรงผมก็ปล่อยให้เป็นลอนตามธรรมชาติ ฉันรู้สึกดีกับตัวเองนะ

คนขับแท็กซี่เอาแต่พูดเรื่องทีมอาร์เซนอลกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดแข่งกันชิงถ้วยลีกอะไรสักอย่างไปเรื่อย ฉันแกล้งทำเป็นสนใจ เธอเองคงทำเหมือนกัน แต่ใจจริงอยากปิดหู จะได้วาดภาพช่วงเวลาหลายชั่วโมงที่จะมาถึง เราเลี้ยวเข้าถนนอีเกอร์ตันเครสเซนต์ บ้านนี่สวยชะมัดเลย เป็นบ้านทาสีขาวหลังงามดูสง่าแม้จะอยู่ท่ามกลางอากาศทึมทึบของเดือนกุมภาพันธ์

ฉันรู้สึกวูบวาบไปหมดขณะวิ่งฝ่าสายฝนไปตามทางเดิน แล้วก็มีหญิงสาวคนหนึ่งมาเปิดประตู หล่อนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสาวบ้านนอกไปเลย นี่ขนาดฉันสวมเสื้อสูทตัวใหม่มาเลยนะ เธอคนนี้ดูมีรังสีอะไรสักอย่างที่ได้จากการช็อปปิ้งในที่หรูๆ มานานปี ที่สวมอยู่ต้องเป็นยี่ห้อชาแนลแน่ๆ ฉันรู้สึกแพ้หลุดลุ่ย แต่ก็จะไม่วิ่งหนีหางจุกก้นหรอกนะ ฉันฉีกยิ้มให้เจ้าหล่อน

“สวัสดีค่ะ ฉันลอร่า เคนเนดี้ นัดเซอร์ฮิวโก เฟลตเชอร์เอาไว้” ฉันยื่นมือออกไป หล่อนยื่นมือตอบอย่างปวกเปียก ฉันไม่เคยรู้เลยว่าต้องทำยังไงกับคนที่ปล่อยให้มือหล่นลงมาใส่มือคู่สนทนา เธอรู้ไหม คือเราควรจะบีบมืออย่างปลอบประโลม เขย่าแรงๆ หรือทำมือปวกเปียกแบบเดียวกันอยู่อย่างนั้นสักสองสามวินาทีดี ตอนนั้นฉันเลือกที่จะบีบและเขย่าเบาๆ หวังว่าจะใช้ได้ มันชัดเจนมากว่าเจ้าหล่อนหน้านิ่งคนนี้กำลังประเมินฉันอยู่ และผลก็ออกมาไม่เป็นที่พอใจ หล่อนไม่ได้ถึงกับมองฉันขึ้นๆ ลงๆ แล้วยิ้มเยาะออกมาหรอกนะ แต่ก็ใกล้เคียงละ!

“อรุณสวัสดิ์ คุณเคนเนดี้ ฉันเจสสิกา อาร์มสตรอง ผู้ช่วยส่วนตัวของเซอร์ฮิวโก เขากำลังรอคุณอยู่ เชิญเข้ามาเลยค่ะ”

หล่อนนำทางฉันไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของฮิวโก เขาที่อยู่หลังโต๊ะลุกขึ้นทักทายฉัน ฉันไม่เคยเห็นห้องทำงานที่เหมือนอย่างนี้มาก่อนเลย ผนังเป็นสีเขียวเข้มติดไว้ด้วยศิลปะแนวคลาสสิก เครื่องเรือนสีไม้วอลนัตก็ท่าทางจะเป็นของโบราณ โต๊ะทำงานนั้นใหญ่โต แถมไม่มีเศษกระดาษรกๆ บนโต๊ะมีแผ่นกระดาษซับหมึกแผ่นใหญ่ที่สะอาดหมดจดไร้รอยเขียนเล่น (ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าของโต๊ะมีความยับยั้งชั่งใจสูง) ปากกาหมึกซึมมองต์บลังก์สีเงินด้ามหนึ่งวางไว้เสมอขอบบนพอดีเป๊ะ นอกเหนือจากนั้นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะก็คือสมุดบันทึกประจำวันปกหนังเล่มใหญ่ บนหน้าปกปั๊มเลขปีปัจจุบันเอาไว้เป็นสีทองอร่าม ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันไม่ได้เชิญเขาไปที่ห้องทำงานของฉัน เพราะมันตรงกันข้ามกับที่นี่แทบจะในทุกกระเบียดนิ้วเลย

ฮิวโกเดินอ้อมโต๊ะออกมา “ยินดีต้อนรับครับ ลอร่า ไม่รังเกียจที่ผมจะเรียกคุณว่าลอร่าใช่ไหมครับ”

ฉันไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี เพราะรู้สึกขำมากกว่าว่าแล้วเขาจะเรียกฉันว่าอะไรอย่างอื่นได้อีก “ดีใจที่ได้มาที่นี่นะคะ ฉันยินดีให้คุณเรียกว่าลอร่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ต้องสารภาพเลยนะคะว่าฉันยังไม่รู้จะเรียกคุณว่าอะไรดี!” พระเจ้า เฉิ่มที่สุดเลย! ทำไมชายคนนี้ถึงได้ทำให้ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายขนาดนี้นะ