ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

ลอร่าอดเห็นด้วยไม่ได้ ตั้งแต่อายุห้าขวบจนกระทั่งหลังแต่งงานปีแรก เธอกับอิโมเจนเป็นเพื่อนสนิทที่สุดเท่าที่ใครจะสนิทกันได้ พ่อแม่ของอิโมเจนย้ายจากประเทศแคนาดามาอยู่บ้านติดกับลอร่า เธอจำวันแรกที่ได้เจอเพื่อนคนนี้ได้เป็นอย่างดี มันเป็นวันแย่ๆ วันหนึ่งในครอบครัวเคนเนดี้ ลอร่ามุดเข้าไปในบ้านของเล่นกลางดงไม้ตรงปลายสวน อยู่ไกลจากตัวบ้านมากพอให้เธอไม่ได้ยินเสียงทะเลาะทุ่มเถียง ลอร่าไม่เคยได้ยินสำเนียงอเมริกาเหนือจากคนจริงๆ มาก่อน จนกระทั่งเธอได้ยินคำพูดคำแรกของอิโมเจน ‘ฉันมองดูเธอจากหน้าต่างห้องนอน คิดว่าเธอน่าจะอยากได้ช็อกโกแลตนะ ขอฉันเข้าไปอยู่ด้วยได้ไหม’ ลอร่าคงจะตอบว่าได้ออกไปล่ะมั้ง เพราะเด็กหน้ายิ้มใส่เอี๊ยมคนนั้นคลานเข่าเข้ามากอดลอร่าหนึ่งทีเร็วๆ แล้วยื่นแท่งช็อกโกแลตเปรอะๆ ให้ “บอกหน่อยสิว่าทำไมเธอถึงร้องไห้ ถ้าไม่บอกไม่ไปนะ”

แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดำเนินในรูปแบบนี้เรื่อยมา อิโมเจนไปเจอรูโหว่ตรงพุ่มไม้ระหว่างสองบ้าน และชวนลอร่าเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกันสองคน เมื่อใดที่ต้องการ ลอร่าจะมุดเข้าไปเล่นกับอิโมเจนได้ และอิโมเจนก็จะทำเช่นเดียวกัน นับแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งคู่แทบไม่เคยแยกจากกัน ลอร่าเชื่อว่าเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอิโมเจน และอิโมเจนก็รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลอร่าเช่นกัน แต่ลอร่าคิดผิดไป

อิโมเจนไม่เคยบอกลอร่าว่าเธอหลงใหลวิล เคนเนดี้ พี่ชายของลอร่าหัวปักหัวปำตั้งแต่เป็นสาวแรกรุ่น และพอความในใจของเธอได้รับการตอบรับ ลอร่าก็รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน ใช้เวลาพักใหญ่กว่าเธอจะยกโทษให้อิโมเจนที่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ความสุขของทั้งคู่ก็เป็นเหมือนโรคติดต่อ เพื่อนรักและพี่ชายของลอร่าแต่งงานกันตอนที่อิโมเจนอายุได้ยี่สิบปีเท่านั้น ทั้งคู่ยังคงเป็นเพื่อนซี้กันจนกระทั่งคืนอันน่ากลัวคืนหนึ่งในบ้านหลังนี้นี่เอง

สำหรับตอนนี้ ใครสักคนต้องไปแจ้งข่าวเรื่องฮิวโกให้วิลและแม่ของลอร่ารู้ เธอไม่ชอบใจเลยที่วิลเลือกไปทำงานที่ประเทศเคนยา แต่ขอบคุณพระเจ้าที่แม่ของเธอกำลังเดินทางมาเยี่ยมพอดี ซึ่งควรจะมาถึงได้แล้ว ใครๆ ก็รู้ดีว่าแม่ของลอร่าไม่ปลื้มฮิวโกสักเท่าไหร่ แต่ ณ จุดนี้ลอร่าก็ไม่อยากฟังแม่ของเธอบ่นเรื่องการตัดสินใจเลือกสามีอยู่แล้ว

“ฉันต้องบอกวิล แม่ด้วย ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงได้เห็นจากข่าว และมันคงไม่สวยแน่ ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีแรงพอรับมือกับแม่ได้หรือเปล่า เพราะงั้นฉันจะฝากวิลไปบอกแม่แทนละกัน”

ลอร่ารู้เลยว่าอิโมเจนจะตอบว่าอะไร เธอไม่มีทางพลาดโอกาสทองที่จะได้คุยกับสามีเก่าไปหรอก

“ฉันจะโทรบอกวิลเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ เดี๋ยวโทรให้เลย” อิโมเจนพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“โอ้ ช่วยดูด้วยนะว่าไฟข้อความมันขึ้นหรือเปล่า ถ้ามัน…”

อิโมเจนตัดบท “เออน่า ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร ไม่ต้องห่วง”

“แล้วก็ยังเรื่องอเลกซาอีก ฉันต้องช่วยแกให้ได้ เด็กน้อยที่น่าสงสารนั่น แกเพิ่งอายุสิบสองเอง…แถมยังไร้เดียงสามากด้วยสำหรับเด็กอายุเท่านี้ แกต้องทำใจไม่ได้แน่ๆ รับประกันเลยว่าแม่แท้ๆ ของแกคงไร้ประโยชน์ อเลกซาควรจะได้โศกเศร้าเรื่องพ่อโดยไม่ต้องฟังแอนนาเบลด่าเขาสาดเสียเทเสีย ต่อให้เป็นเมียเก่าและมีสิทธิ์ที่จะเกลียดก็จริง แต่คราวนี้จะช่วยคำนึงถึงความรู้สึกลูกสาวตัวเองเป็นอันดับแรกบ้างได้ไหมเนี่ย”

ด้วยรู้ตัวว่ากำลังพล่ามไม่หยุด ลอร่าหันไปมองอิโมเจนที่ดวงตาทอแววแปลกประหลาดแต่ดูมุ่งมั่น คำพูดต่อมาเป็นการยืนยันว่าเธอรอจังหวะพูดแทรกลอร่าอยู่

“ก่อนเธอจะไปไกลกว่านี้ เมื่อกี้เธอพูดว่า…นี่ฉันพูดตามเธอเลยนะ…‘เธอคิดว่าเธอเข้าใจ แต่ที่จริงเธอไม่รู้อะไรแม้แต่น้อย’ อันนี้ช่วยอธิบายหน่อยจะได้ไหม”