ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

ลอร่าลุกจากโซฟา อิโมเจนจ้องเธอเขม็งเกินไปแล้ว และมันทำให้เธออึดอัด เธอเดินไปที่เตาผิงและคุกเข่าลงเขี่ยฟืน เธอไม่มีแรงจะมาให้ความกระจ่างแก่อิโมเจนในตอนนี้ แต่อิโมเจนยังพูดไม่จบ

“ฉันไม่ใช่คนเสแสร้งนะ ลอร่า ฉันเกลียดสามีเธอแทบตาย ที่เธอว่า ‘ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย’ เนี่ยมันมีนัยอะไรสักอย่าง และฉันจำเป็นต้องรู้ความจริงให้ได้ รับรองเลยว่าฉันไม่เลิกตอแยแน่จนกว่าเธอจะบอกฉัน ฉันไม่ได้มาที่นี่ในฐานะศัตรูนะ แต่มาในฐานะเพื่อนของเธอ”

ลอร่าเขี่ยไฟจนดับไปแล้ว เธอถ่วงเวลาด้วยการเติมฟืนและจัดมันอย่างประณีตโดยไม่จำเป็น เธอรู้ว่าอิโมเจนสมควรได้รับคำอธิบายอะไรสักอย่าง เธอโกหกอิโมเจน หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้เจอหน้าหรือคุยกันมาเป็นปีๆ แล้ว และมันก็มีอะไรเกิดขึ้นตั้งมากมายหลายอย่าง มากเกินกว่าที่จะอธิบายได้ในค่ำคืนเดียว

“พูดตรงๆ ตอนนี้ฉันไม่อยู่ในสภาพที่จะอธิบายอะไรไหว ฉันรู้ว่าสมัยนี้เขาสนับสนุนให้คนพูดเปิดอกกันทันทีที่ทำได้ แต่ฉันไม่เชื่อทฤษฎีนี้สักเท่าไหร่ ตอนอยู่บ้านฉันเห็นตัวอย่างมากมายของคนที่คายปัญหาเดิมๆ ออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่แกล้งทำเป็นลืมๆ แล้วใช้ชีวิตต่อไปน่าจะดีกว่าเยอะ อย่างไรก็ตาม เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ อันนี้ฉันขอยอมรับ”

แล้วก็มีความเงียบเกิดขึ้นยืดยาว ลอร่าต่อสู้กับตัวเอง และมันก็ชัดเจนว่าอิโมเจนไม่คิดจะช่วย สุดท้ายลอร่าก็ตัดสินใจได้ ถึงจะเป็นสิ่งที่เธอไม่ตั้งใจจะทำก็ตาม “ฉันเคยเขียนจดหมายหาเธอ”

“จดหมายอะไรกัน หลายปีมานี้ฉันไม่เคยได้รับเลยสักฉบับ นี่เธอกำลังพูดบ้าอะไรกัน”

“ก็ฉันไม่ได้ส่งนี่”

ลอร่าเงียบไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทำสิ่งนี้ได้หรือเปล่า “ครั้งแรกที่เขียนคือตอนเธอกับวิลเริ่มคบกัน ตอนนั้นฉันงอน ฉันเลยเขียนจดหมายบอกเธอว่าฉันรู้สึกยังไง…จากนั้นก็อ่านมันและรู้สึกสยดสยองกับความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ฉันเลยฉีกมันทิ้ง นับแต่นั้นเป็นต้นมามันก็มีหลายครั้งในชีวิตที่ฉันอยากฟังความคิดเห็นของเธอแทบตาย และก็มีหลายครั้งที่ฉันแค่อยากระบายความรู้สึกให้ชัดเจนหรือแก้ไขปัญหาทั้งหลาย ฉันเลยเขียนจดหมายหาเธอ หลายฉบับเลยด้วย ทั้งหมดเริ่มต้นตอนที่ฉันได้เจอฮิวโก ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้บอกใครเรื่องความสัมพันธ์ของเรา ฉันก็เลยเก็บทุกช่วงเวลาเอาไว้รอเล่าให้เธอฟังเมื่อมีโอกาส เกลียดจริงๆ ที่ฉันเปิดอกคุยกับเธอไม่ได้ แต่หลังจากนั้นก็ยิ่งไม่เคยมีโอกาสเลย โลกยังหมุนต่อไปและพอฉันหยิบจดหมายฉบับแรกมาอ่าน ฉันก็รู้สึกว่ามันดูไร้สาระเหมือนเด็กๆ จริงๆ พออะไรๆ เปลี่ยนไป ฉันเลยเขียนถึงเธออีก ฉันตั้งใจอยากให้เธอได้อ่านทุกฉบับ…แต่มันก็ชอบมีอะไรมาขัดขวางอยู่เรื่อย จากนั้นมันเลยเหมือนเป็นการบำบัดส่วนตัวของฉันเอง ฉันรู้สึกเหมือนได้คุยกับเธอโดยไม่ต้องรู้สึกอับอายเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของเธอ ตอนนี้เธอคงงง แต่ไว้ได้อ่านแล้วก็จะเข้าใจเอง”

ลอร่าสูดหายใจลึก “เอาเลย อิโมเจน โทรหาวิลซะสิ ฉันจะไปหยิบจดหมายพวกนั้นมา…ฉันซ่อนมันไว้อย่างดี เธอควรจะอ่านตั้งแต่ต้นนะ…คืนที่ฉันได้เจอฮิวโก แต่ต้องค่อยๆ อ่านนะ อิโม ฉันไม่รู้ว่าจะทำใจให้เธออ่านรวดเดียวหมดได้หรือเปล่า”