6

กุมภาพันธ์ 1998

ถึงอิโม,

ฉันมีเรื่องอยากเล่าให้เธอฟังแทบตายแล้ว…แต่ก็บอกไม่ได้! มันน่าอึดอัดจริงๆ เลย ฉันเข้าใจนะว่าทำไมถึงไม่ได้ แต่มันก็ยากสำหรับฉัน เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน เป็นคนที่ฉันอยากเล่าให้ฟัง ฉะนั้นฉันจะเขียนให้หมดเลย เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลืมเหตุการณ์อันมีค่าทั้งหลายไปแม้แต่เหตุการณ์เดียว คืออย่างนี้ ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมามันวิเศษมาก ฉันเชื่อจริงๆ นะว่าในช่วงสิบสี่วันที่ผ่านมา ชีวิตฉันได้เปลี่ยนไปแล้วตลอดกาล

ฉันเจอผู้ชายคนหนึ่ง

มันเริ่มต้นในคืนมอบรางวัล อันที่ฉันเคยเล่าให้ฟังน่ะ ฉันไม่เคยไปงานที่ห้องเกรตรูมของโรงแรมกรอสวีนอร์เฮ้าส์มาก่อน แต่ที่นี่ขึ้นชื่อว่าจัดงานมอบรางวัลได้เยี่ยมที่สุดแล้ว และครั้งนี้มีโครงการนึงของฉันเข้ารอบด้วย (ฉันนี่ประหม่าสุดๆ ไปเลย) ไซมอน…หัวหน้าฉัน…รอฉันอยู่ที่นั่น และเราก็เดินฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียดอยู่ในล็อบบี้เล็กๆ มันมีแต่เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม อะไรๆ ดูสง่างามแสนวิเศษไปหมด เราเดินไปถึงชั้นเสริมเหนือห้องเกรตรูมที่มีโต๊ะแชมเปญด้วย

ต้องขอบอก (แบบไม่ถ่อมตัวเลย) ว่าฉันคิดว่าตัวเองดูดีมาก นี่ช่วยเรื่องความมั่นใจได้เยอะโดยเฉพาะตอนที่กำลังตัวสั่นเพราะความประหม่าแบบนี้ ฉันสวมชุดราตรีผ้าไหมสีน้ำทะเล มีสายเป็นเชือกเล็กๆ คอก็คว้านลึก มันดูมีทรวดทรงมากกว่าจ้ำม่ำนะ…อย่างน้อยฉันก็พยายามกล่อมตัวเองให้เชื่ออย่างนั้น! แน่นอน ทรงผมของฉันก็ช่วยได้มาก ฉันชอบที่ตัวเองผมแดงจริงๆ! สรุปแล้ว นี่เป็นค่ำคืนหนึ่งที่ฉันรู้สึกดีกับตัวเอง

ฉันมองดูห้องเกรตรูมจากส่วนต้อนรับ มันสวยจนแทบลืมหายใจเลยล่ะ โคมระย้าดวงมโหฬารทอแสงอบอุ่นเชื้อเชิญ ข้างล่างเต็มไปด้วยโต๊ะกลมประดับเชิงเทียนกิ่งเรียงรายสุดลูกหูลูกตา แสงเหลืองละมุนส่องต้องผ้าขาว ส่องประกายเหมือนเป็นบ่อทองเลยล่ะ บนเวทีมีฉากหลังเป็นดวงดาวสีเงินสีทองสวยจนต้องทึ่ง แต่ที่เด็ดที่สุดคือโต๊ะยาวสำหรับตั้งถ้วยรางวัลรูปพีระมิดคริสตัล แค่ได้มองดูฉันก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นแล้ว ถ้าได้รางวัลคงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก แถมยังช่วยให้การงานก้าวหน้าอีกต่างหาก

แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกทะยานอยากเพื่อตัวเองอีกต่อไปแล้ว บริษัทต้องมาก่อน ตั้งแต่ไซมอนยกหุ้นให้ ฉันก็รู้สึกอยากพิสูจน์ตัวเอง ถ้าฉันได้รางวัล ไซมอนคงรู้สึกคุ้มค่าที่มีศรัทธาในตัวฉัน

ตอนเดินไปที่โต๊ะนะ ฉันคิดว่าคงไม่มีทางคุยกับแขกเหรื่อได้ครบทุกคนแน่ ฉันมองไม่เห็นแขกวีไอพีบางคนที่ไซมอนเชิญมาด้วยซ้ำ เพราะถูกเชิงเทียนสูงๆ กับขวดไวน์ในถังน้ำแข็งสีเงินบังหมดเลย พอราตรีล่วงไปและไวน์พร่องอย่างรวดเร็ว ฉันก็เผลอไปสบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขาดูคุ้นๆ และน่าสนใจมากๆ! ฉันเดาว่าเขาอายุประมาณสี่สิบ ผมเข้มดกหนา ทั้งตัวดูเนี้ยบมีสไตล์ไปหมด ผู้ชายทุกคนในห้องสวมเสื้อนอกกันทั้งนั้น แต่ไม่รู้ทำไมของเขาถึงดูดีกว่า…ดำขลับกว่า เข้ารูปกว่า และสง่างามกว่า ฉันยังไม่เห็นสีตาของเขา แต่พนันเลยว่าต้องเป็นสีน้ำเงินแน่ และเขาก็กำลังมองมาที่ฉันด้วย! เขาชูแก้วแชมเปญขึ้น แต่แค่นิดเดียว ชวนฉันดื่มอย่างเงียบๆ ตอนที่แก้วจรดปากเขา มีเสน่ห์มาก…ฉันนึกคำพูดอะไรอย่างอื่นไม่ออกแล้ว (ยกเว้นแต่คำว่าเซ็กซี่ล่ะมั้ง!) แต่ฉันไม่มีเวลาตอบรับ เพราะเสียงกลองดังขึ้น พิธีกรพูดออกลำโพง “สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษกรุณานั่งประจำที่ เพราะเรากำลังจะประกาศรางวัลกันแล้วครับ”

เธอจะรู้สึกถึงความตื่นเต้นของคนในห้องได้อย่างชัดเจนเลยล่ะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคนที่ได้เข้าชิงออสการ์รู้สึกยังไง ฉันนั่งพิงเก้าอี้ พยายามทำหน้านิ่งทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเสียจนนึกว่ามันจะระเบิดอยู่ในอกเสียแล้ว!

มันเหมือนกับการประกาศรางวัลออสการ์เลย คือมีคลิปวิดีโอของผู้เข้ารอบชิงให้ดู หนังสั้นของฉันเกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัว ไม่ใช่แค่ทางกายเท่านั้น…แต่เป็นทางวาจาและการทำให้อับอายมากกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นหลังประตูนั่นล่ะ! คลิปที่พวกเขาเลือกมาตัดมาจากฉากดราม่าที่เราถ่ายทำขึ้น การแสดงยอดเยี่ยมมาก ผู้ชายคนที่เล่นเป็นสามีอันธพาล