ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

ถ่ายทอดความรู้สึกถึงภัยคุกคามได้โดยไม่ต้องแตะภรรยาเลยแม้แต่ปลายนิ้ว แต่เธอรู้ไหมว่าผู้ชายหลายคนเองก็เป็นฝ่ายถูกทำร้ายเหมือนกันนะ

คงสงสัยล่ะสิว่าพวกเขาปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ตอนวางแผนการถ่ายทำ ฉันได้คุยกับคนจำนวนหนึ่งที่เธอไม่มีทางคิดแน่ๆ ว่าจะตกเป็นเหยื่อ หลายคนทั้งฉลาดและหน้าที่การงานดี หนึ่งในนั้นบอกฉันว่า “การค่อยๆ ทำลายความมั่นใจในตัวเองทีละน้อยแบบนี้เป็นสิ่งที่อธิบายได้ยากมาก” ต้องขอบคุณพระเจ้าเลยนะที่เธอได้แต่งงานกับวิล!

เราต้องนั่งดูคลิปของผู้ได้รับการเสนอชื่อคนอื่นๆ ในสาขาของฉันด้วย แต่สุดท้ายช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง

พิธีกรเดินไปที่ไมโครโฟนอีกครั้ง

“และผู้ชนะก็คือ…อิตส์ออลอินเดอะแฟมิลี่ ขอต้อนรับลอร่า เคนเนดี้ โปรดิวเซอร์ของรายการนี้ขึ้นสู่เวที!”

ครึ่งชั่วโมงต่อมาผ่านไปเหมือนภาพเบลอ มีคำพูดชื่นชมยินดี แชมเปญถูกยกมา ทุกคนวิเศษมาก…ต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มและคำอวยพรแม้กระทั่งจากคนที่เราเอาชนะมาได้ (แต่แน่นอนว่าก็อย่างยากเย็นเต็มฝืนทีเดียว) แต่ฉันรู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าสายตาอยู่…และฉันก็ชอบมากเสียด้วย

ฉันขอตัวออกมาจากฝูงชนครู่หนึ่ง เพราะคิดว่าอยากไปพูดอะไรสั้นๆ กับกรรมการเสียหน่อย…แค่ขอบคุณอะไรแบบนี้ แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งทำหน้านิ่งใส่ฉัน

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ลอร่า เพราะฉันไม่ได้โหวตให้คุณ” หล่อนว่า

พูดจบหล่อนก็ลุกจากโต๊ะแล้วเดินหนีไปเลย ฉันจำคนคนนี้ได้ โซฟี มิลเลอร์ นักข่าว มีชื่อเสียงจากการรายงานข่าวที่มีความอ่อนไหว ฉันเลยช็อกเล็กน้อยแต่ก็พยายามตีหน้าตาย ฉันยิ้มให้คนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายแล้วรีบเดินกลับโต๊ะ

ฉันยังรู้สึกใจแป้วอยู่นิดหน่อย แต่ก็คิดว่าซ่อนไว้ได้ดีนะ แล้วฉันก็ได้ยินคนเรียกเบาๆ จากทางด้านหลัง

“คุณเคนเนดี้?” เขาเรียก (เป็นทางการชะมัดเลย!) ฉันหันไป แล้วก็เป็นเขาจริงๆ “ฮิวโก เฟลตเชอร์ ยินดีด้วยกับรางวัลที่คุณคู่ควรนะครับ ผมประทับใจกับหนังของคุณมาก…อย่างน้อยก็ในส่วนที่ได้ดู ผมอยากจะคุยเรื่องรายละเอียดของหนังกับคุณมากกว่านี้ จะได้เล่าเรื่องงานการกุศลของผมให้คุณฟังด้วย แต่แน่นอนว่าคืนนี้คงไม่เหมาะ คุณอยากจะไปกินมื้อกลางวันกับผมสักวันไหมครับ มีอยู่ร้านหนึ่งบนถนนคิงส์โรดที่ผมอยากพาคุณไป นี่นามบัตรผม ลองเก็บไปคิดดู แล้วโทรหาผมนะครับ”

เขาโค้งให้ฉันเล็กๆ …ใช่ โค้งคำนับจริงๆ …จากนั้นค่อยเดินจากไป บอกเลยว่ารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่เห็นเขาเดินออกไป แค่รู้ว่าเขายืนมองดูฉันอยู่ในงาน แค่นี้ฉันก็รู้สึกตื่นเต้นไปหมดแล้ว แต่พอเขาไป อะไรๆ ก็ดูคมชัดน้อยลงไปเล็กน้อย ถ้าเธอเข้าใจที่ฉันพูดนะ

สุดท้ายฉันก็ตั้งสติแล้วกำลังจะลุกขึ้นมาเต้น แต่เหลือบไปเห็นยัยโซฟีนั่นเดินไปที่บันได ฉันเลยเดินลัดเลาะเข้าไปหาหล่อนที่กำลังเข้าแถวรอเสื้อโค้ตอยู่

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดเสียงหวานเยิ้ม “เมื่อกี้เราไม่มีโอกาสได้คุยกันดีๆ แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าคุณคงไม่ชอบผลงานของฉัน เลยสงสัยจริงๆ ว่าคุณมีปัญหากับมันตรงไหน”

หล่อนไม่กะพริบตาหรือดูอับอายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของหล่อนเป็นสีเข้มไร้รอยยิ้ม คำตอบนั้นก็สั้นๆ และตรงจุด

“ภาพยนตร์ของคุณทำได้ดี เดินเรื่องได้ดี นักแสดงก็ทำได้สมบทบาท โชคร้ายที่มันมีข้อบกพร่องใหญ่หลวงอยู่อย่างหนึ่ง เพราะฉันเห็นชัดเจนเกินพอเลยว่าคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหัวข้อนี้เลยสักนิด ทีนี้ฉันขอตัวล่ะนะ”

พูดจบหล่อนก็เดินออกไปจากประตูบานคู่โดยไม่หันกลับมาอีกเลย