ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 6 บทที่ 1

ถงจิ้งรีบเข้าไปขวางอยู่เบื้องหน้าเลี่ยนเฟยหง นางย่ำเท้ากล่าว “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับใครแข็งแกร่งกว่าใคร! ข้าเรียนยุทธ์กับพวกเขา เป็นสัญญาที่ตกลงไว้ก่อนแล้ว! ต่อให้พวกเขาเห็นด้วยให้ท่านเป็นอาจารย์ข้า ข้าก็จะไม่กราบ! สัญญาก็คือสัญญา! เข้าใจไหม อย่าว่าแต่เป็นท่าน ต่อให้เปลี่ยนเป็นเหยาเหลียนโจวใต้หล้าไร้เทียมทานผู้นั้น ข้าก็จะไม่กราบมันเป็นอาจารย์!”

เลี่ยนเฟยหงราวกับถูกน้ำเย็นกะละมังหนึ่งราดลงมาใส่ศีรษะ พลังอำนาจเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา

“เสี่ยวจิ้ง เจ้าพูดจาเช่นนี้มิได้!” เยียนเหิงยามนี้อดมิได้ที่จะตำหนินาง “ไร้มารยาทเช่นนี้ต่อเจ้าสำนักเลี่ยนได้อย่างไร เมื่อวานท่านเฟยหงยังเคยช่วยเจ้า!”

ถงจิ้งขณะนี้นึกได้ว่าศึกใหญ่ที่หลังคาหออิ๋งฮวาเมื่อวาน หากมิใช่เจ้าสำนักคงถงผู้นี้ขว้างมีดบินออกไปได้ทันเวลา ลูกตาทั้งสองของนางอาจจะถูกเจียวหงเยี่ยทำร้าย ซ้ำยังมองเห็นสภาพซึมเศร้ายามนี้ของเลี่ยนเฟยหงที่น่าสงสารอย่างยิ่ง จึงรู้ว่าคำพูดเช่นนั้นเมื่อครู่ไม่ควรอย่างแท้จริง

แต่เยียนเหิงด่าทอนางต่อหน้ากลุ่มคนเช่นนี้ หากนางกล่าวขอโทษต่อหน้าธารกำนัลมิใช่เหมือนเป็นการเชื่อฟังเยียนเหิงมากอย่างเห็นได้ชัดหรอกหรือ นางรู้สึกเพียงทั้งเดือดดาลทั้งละอาย แก้มแดงเรื่อ ส่งเสียงหึหนึ่งเสียงแล้วขึ้นคร่อมบนหลังม้าเร่งม้าเคลื่อนไปข้างหน้า

หู่หลิงหลันเห็นอารมณ์โกรธของนางก็รู้สึกเพียงน่าขันและขึ้นม้าตามไปทันที จิงเลี่ยแสดงสีหน้าเวทนาให้เลี่ยนเฟยหง แล้วจึงมุ่งหน้าตามไป

เยียนเหิงเห็นเลี่ยนเฟยหงเสียกำลังใจเช่นนี้ก็ไม่รู้ควรปลอบใจเช่นไร มันเข้าไปประสานหมัดกล่าว “ผู้อาวุโส พวกพ้องข้าล่วงเกินแล้ว โปรดอย่าได้เอาความ เมื่อวานผู้อาวุโสเคยช่วยเหลือพวกเรา ยังไม่มีโอกาสกล่าวขอบคุณท่าน…มิสู้ไปเมืองข้างหน้า กินข้าวด้วยกันสักมื้อดีหรือไม่ เรื่องอื่นๆ…ภายหลังค่อยว่ากัน”

“ไม่เลว” ไต้ขุยที่อยู่ด้านหนึ่งเองก็กล่าว “เชื้อเชิญกันมิสู้บังเอิญพบพาน เรียนเชิญเจ้าสำนักเลี่ยน”

เลี่ยนเฟยหงถอนหายใจยาวหนึ่งเฮือก แล้วจึงขึ้นอานม้าตามคนทั้งสองมุ่งไปข้างหน้า

ถงจิ้งอยู่บนหลังม้าหันหน้ามา กลับเห็นเลี่ยนเฟยหงตามอยู่ด้านหลังเยียนเหิง นางเดาว่าต้องเป็นเยียนเหิงเชิญมันมาด้วยกันอย่างแน่นอน เช่นนี้ทำให้นางสุดจะทน ถงจิ้งโมโหกว่าเดิมและเร่งให้ม้าวิ่งเร็วขึ้น

เพิ่งอยู่ในช่วงบ่าย ม้าหกตัวแถวหนึ่งก็บรรลุถึงเมืองหลิงไถแล้ว ที่แห่งนี้อยู่กลางทางระหว่างซีอานและหลินถง แขกสัญจรมากยิ่ง ร้านน้ำชาและที่พักล้วนมีไม่น้อย ถงจิ้งเลือกร้านอาหารร้านหนึ่งที่ค่อนข้างพอใช้ได้เพื่อหยุดพัก คนทั้งหกนั่งอยู่ที่โต๊ะใหญ่ตัวหนึ่งบนชั้นสอง

“อะไรที่แพงที่สุดเอามาให้หมด!” ความคับแค้นเต็มอกของถงจิ้งไร้ที่ระบาย อารมณ์เสียของคุณหนูใหญ่กลับมาอีกแล้ว นางล้วงเงินแกนหนึ่งตบลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง

“เอาสุรามาด้วย” จิงเลี่ยกล่าว

ถงจิ้งรู้สึกประหลาดใจ เนื่องเพราะจิงเลี่ยหาใช่คนรักสุราเป็นพิเศษไม่ ปกติขณะเดินทางยามกลางวันก็ไม่เคยดื่ม

“มีสหายใหม่อย่างไรล่ะ” จิงเลี่ยเห็นสีหน้านางก็กล่าวอธิบาย ถงจิ้งมองดูไต้ขุยจึงกระจ่างโดยพลัน ซ้ำยังรู้สึกตัวว่าทำเสื่อมเสียต่อหน้าพวกพ้องใหม่ผู้นี้ จึงแย้มยิ้มให้ไต้ขุยอย่างเอียงอาย