ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 14 ตอนที่ 1

หนิงเชวียนึกถึงแคว้นที่ทั้งสี่ฤดูอบอุ่นดั่งวสันต์ ก็กล่าวอย่างหมายมั่น

“หากมีโอกาสข้าจะไปเที่ยวชม”

“แคว้นต้าเหออาณาเขตเล็กคนน้อยจึงอ่อนแอ แต่ทิศเหนือกลับอยู่ติดกับแคว้นหนานจิ้นที่เข้มแข็ง มิหนำซ้ำยังมีความสัมพันธ์อันเลวร้ายกับแคว้นเยวี่ยหลุน ทว่าหลายร้อยปีมานี้กลับสามารถรักษาความสงบสุขและความสมบูรณ์มั่งคั่งเอาไว้ได้ ท่านรู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด”

หนิงเชวียส่ายหน้า

โม่ซันซันแหงนมองวังต้องห้ามที่ใหญ่โตน่าเกรงขามตรงหน้า ตอบเสียงเรียบว่า

“ก็เพราะในแผ่นดินนี้มีแคว้นต้าถังกับวังต้องห้ามแห่งนี้น่ะสิ แคว้นต้าเหอผูกสัมพันธ์กับแคว้นต้าถังมาตั้งแต่โบราณกาล แม้ว่าแคว้นของพวกเราจะห่างไกลกัน ไม่มีพรมแดนติดกัน แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่าแคว้นต้าเหอนั้นอยู่ภายใต้การคุ้มครองของแคว้นต้าถังอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด”

หนิงเชวียย่อมทราบความจริงข้อนี้ แต่ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดนางจึงหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

“แคว้นหนานจิ้นกับแคว้นเยวี่ยหลุนต่างรู้ดีว่าหากพวกมันกระทำการเกินเลยไป หรือหากวันใดกองทัพของพวกมันรุกล้ำเข้าอาณาเขตแคว้นต้าเหอเพียงแค่หุนเดียว กองทัพและราษฎรชาวถังรวมถึงองค์จักรพรรดิที่ทรงประทับอยู่ในวังแห่งนี้จะต้องไม่นิ่งดูดายมองอยู่ด้านข้าง ดังนั้นในขณะที่แคว้นอื่นๆ ยึดถือต้าถังเป็นจอมอันธพาลที่มีจิตใจทะเยอทะยาน เป็นรากเหง้าแห่งสงคราม แต่พวกเราชาวต้าเหอกลับคิดในทางตรงกันข้าม นั่นคือขอเพียงแคว้นต้าถังดำรงอยู่ โลกที่ความจริงแล้วสับสนวุ่นวายและมีอันตรายอย่างใหญ่หลวงจึงจะสงบสุขอย่างแท้จริง”

โม่ซันซันหันมายิ้มให้มันก่อนกล่าวต่อไป

“ความจริงแล้วโลกของผู้ฝึกฌานกับโลกของปุถุชนคนธรรมดาไม่มีทางแยกออกจากกัน ผู้ฝึกฌานอย่างพวกเราจะต้องเข้มแข็ง จึงจะสามารถรักษาความสงบสุขของแว่นแคว้นและราษฎรเอาไว้ได้ ดังนั้นสิ่งที่ท่านต้องทำในตอนนี้ก็คือใช้ความเข้มแข็งของตัวเองทำให้แคว้นต้าถังเข้มแข็งเกรียงไกรยิ่งกว่าเดิม”

ในที่สุดหนิงเชวียก็เข้าใจ วันนี้ตอนอยู่บนถนนใหญ่หน้ากรมพิธีการ โม่ซันซันคงจะอ่านความลังเลและความหวั่นไหวในจิตใจของมันออก ดังนั้นจึงคิดอาศัยคำพูดเหล่านี้มากระตุ้นเตือนสติมัน มันยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน

“ขอบใจเจ้าที่ช่วยชี้แนะ อันที่จริงข้าก็พอจะเข้าใจแล้วว่าหากต้องการให้แผ่นดินสงบสุขมิใช่แค่หลบหน้าหลบตาไม่รับคำท้าก็จะหมดเรื่องได้ ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจว่ายอดคนทางพุทธอย่างกวนไห่ เหตุไฉนจึงยังไม่หลุดพ้นจากโมหะและความงมงาย เหตุใดจึงยังต้องมาท้าสู้กับข้าอีก”

โม่ซันซันชี้กำแพงวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด กล่าวว่า

“คนเราพอเห็นกำแพงวังสูงตระหง่าน ก็ย่อมอยากรู้ว่าภายในนั้นมีอะไร พอเห็นยอดเขาสูงชัน ก็ย่อมอยากขึ้นไปดูให้เห็นกับตาถึงทิวทัศน์บนนั้น

ผู้ฝึกฌานก็เป็นคน พวกมันย่อมต้องมีความอยากรู้อยากเห็นและความมุ่งมาดปรารถนาเช่นกัน ยิ่งกว่านั้น พวกมันยังมีความโอหังถือดีอยู่เป็นทุนเดิม การแสดงออกจึงรุนแรงกว่าคนธรรมดาทั่วไป”

หนิงเชวียฟังแล้วก็นึกถึงสภาพจิตใจของตัวเองตอนบากบั่นพยายามจะเดินขึ้นสู่ยอดเขาหลังสถานศึกษา รวมถึงความรู้สึกหลังได้เห็นยอดเขามากมายกลางทะเลเมฆ