“สำหรับเหล่าผู้ฝึกฌาน จุดหมายปลายทางของการมานะบากบั่นก็คือสถานที่ที่เป็นปริศนา แม้พวกมันจะรู้สึกเคารพยำเกรง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความปรารถนาที่จะได้เข้าใกล้หรือกระทั่งเดินข้ามไป พวกมันมิรู้ว่าอารามจือโส่วและวัดเสวียนคงอยู่ ณ แห่งหนใด ผิดกับสถานศึกษาที่อยู่ตรงหน้ารอรับการมาเยือนของทุกผู้คน ดังนั้นพวกมันจึงคิดจะลองปีนยอดเขาที่เรียกว่าสถานศึกษานี้ดูสักครั้งหนึ่งในชีวิต”
กลางม่านหิมะเบาบาง หนิงเชวียกับโม่ซันซันเดินเคียงคู่อยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน พอถ้อยสนทนาเกี่ยวกับการเข้าสู่โลกิยะของสถานศึกษากับการถูกท้าสู้ยุติลง ต่างฝ่ายต่างก็เหม่อมองดูผิวน้ำที่จับตัวเป็นชั้นน้ำแข็งบางๆ ในคูน้ำรอบกำแพงวัง และเกล็ดหิมะที่ตกทับถมไปบนชั้นน้ำแข็งเหล่านี้อย่างเงียบๆ
พวกมันร่วมเป็นร่วมตายกันมาระหว่างที่อยู่ในทุ่งร้าง อีกทั้งระยะนี้ยังเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ท่องเที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆ ในเมืองฉางอันด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง ความรู้ใจกันและความใกล้ชิดจึงค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่จิตวิญญาณของกันและกันโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเดินไปถึงสะพานที่ทอดข้ามคูเมือง หิมะก็หยุดตก หนิงเชวียหยุดเท้าหุบร่มดำ โม่ซันซันเดินเลยไปสองสามก้าวแล้วหันกลับมามอง อากัปกิริยานั้นทำให้เส้นผมยาวสลวยของนางลื่นไหลปกคลุมไหล่อันบอบบาง อาภรณ์ขาวสะอาดยามอยู่เบื้องหน้ากำแพงวังสีแดงดูงดงามกระจ่างตาราวกับหิมะที่โปรยปรายลงมาเมื่อครู่นี้
หนิงเชวียมองใบหน้าพริ้มเพราและริมฝีปากแดงระเรื่อ เห็นว่าสายตาของนางมิได้เลื่อนลอยแตกซ่าน แต่สงบนิ่งและจดจ่อ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
โม่ซันซันกล่าวว่า
“ตอนอยู่ในสำนักพรรคมาร ข้าเคยบอกว่าชอบท่าน”
หนิงเชวียยืนตะลึง ก่อนหลุดคำพูดออกมาอย่างลำบากยากเย็น
“ข้า…ข้าจำได้”
โม่ซันซันเชิดหน้าขึ้น ดวงหน้าอิ่มเต็มดูดื้อรั้นและทระนงถือดีเป็นอย่างยิ่ง
“ตอนนี้ข้ายังต้องการให้ท่านชอบข้าด้วย”
หนิงเชวียมองเลยบ่าของนางไปยังกำแพงวังสีแดงด้านหลัง แต่มันพบว่าที่นั่นไม่มีอะไรน่ามอง จึงลดสายตาลงไปยังสายน้ำที่กำลังไหลเอื่อยอยู่ใต้สะพาน ก็พบอีกว่าสายน้ำยามวิกาลดำเหมือนน้ำหมึก มองไม่เห็นอะไรแม้แต่น้อย ดังนั้นมันจึงได้แต่ต้องดึงสายตากลับมาที่นางอีกครั้ง พยายามบังคับเสียงให้ราบเรียบก่อนตอบไปว่า
“นับว่ายุติธรรมดี”
โม่ซันซันก้มหน้ามองปลายรองเท้าที่โผล่พ้นชายกระโปรง ถามเสียงแผ่วเบาว่า
“ตอบมา ท่านชอบข้าหรือไม่”
คราวนี้หนิงเชวียจ้องกำแพงวังด้านหลังสาวน้อยอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้จะไม่มีอะไรให้มองก็ตามที
คนเราเกิดมาล้วนต้องเผชิญกับปัญหา สำหรับมัน โม่ซันซันก็คือหนึ่งในปัญหามากมายที่ต้องเผชิญ มิหนำซ้ำยังเป็นปัญหาที่หาคำตอบได้ยากที่สุดในชีวิตด้วย ดังนั้นมันจึงต้องขบคิดพิจารณาอย่างจริงจัง เพื่อให้ได้คำตอบที่แน่นอนถูกต้อง
ครั้งแรกที่มันเห็นสาวน้อยตรงหน้าคือตอนที่มันอยู่ตรงริมทะเลสาบรูปไต ตอนนั้นร่างในชุดขาวของนางแกว่งไกวอยู่บนกิ่งไม้ที่ไหวยวบยาบไปตามแรงลม ผ้ารัดเอวสีครามชายโบกพลิ้วเตะตามันตั้งแต่แรก ต่อมามันกับนางก็ได้เดินทางร่วมกัน มันได้เห็นสายตาเย็นชา เห็นคิ้วเรียวงามและแก้มอิ่มกลมน่ารักเหมือนหมั่นโถว เห็นนางวาดยันต์เทวะครึ่งชุดและร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ เห็นภาพที่นางกับมันนั่งสนทนากันถึงเรื่องอักษรลายพู่กันและมรรคาแห่งยันต์อยู่บนรถม้าคันเดียวกัน จนกระทั่งถึงราชสำนักจั่วจั้งและเข้าสู่ทุ่งร้าง พวกมันยังร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะ ตกปลาริมทะเลสาบ บุกฝ่าดงก้อนหินที่วางระเกะระกะเป็นค่ายกล นอกจากนั้นมันยังจำสัมผัสแนบชิดตอนแบกนางขึ้นหลังคอยฟังนางชี้ทางให้ได้ ก่อนหน้านั้นนางเคยบอกว่าชอบเจ้าดำและตัวอักษรของมัน สุดท้ายตอนใกล้ตายหน้าเนินเขาโครงกระดูก นางกลับบอกว่าชอบมัน
ภาพในความทรงจำเหล่านี้ลอยผ่านกำแพงวังไปทีละภาพๆ ความรู้สึกหวั่นไหวได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ที่ผ่านมามันไม่มั่นใจในหลายๆ เรื่อง แต่อย่างน้อยก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่มันมั่นใจ เพียงแต่มันไม่เคยคิดจะบอกกล่าวออกมา จนวันนี้นางถึงกับต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นเอง หากยังไม่ยอมตอบ ยังคิดจะถ่วงเวลาให้ยืดยาวมากไปกว่านี้ มันยังจะเป็นลูกผู้ชายอยู่อีกหรือ ดังนั้นมันจึงสบตานางพร้อมกล่าวเสียงหนักแน่นว่า
“ชอบ”
โม่ซันซันตัวแข็ง ลมหายใจแทบหยุดชะงัก แต่แทนที่นางจะเงยหน้าขึ้นมองมัน กลับเดินไปริมสะพานก้มมองสายน้ำที่ดำสนิทราวกับน้ำหมึก พยายามซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้ใต้เส้นผมที่ไหลลื่นปรกหน้า
โปรดติดตามตอนต่อไป…
