ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 3 บทที่ 1

กุ้ยตันเหลยหยุดฝีเท้าลง มันแหงนมองยอดเขาเทียนจู้ที่กึ่งลับไปในขอบเมฆนั้น

“อู่ตังคัดเลือกและแต่งตั้งเจ้าสำนัก ไม่กล่าวถึงคุณธรรม ไม่เรียงลำดับอาวุโส ถกเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น” กุ้ยตันเหลยยกกำปั้นมหึมาของมันขึ้นมา เผยให้เห็นผิวหนังด้านหนาของข้อนิ้วที่ฝึกฝนสั่งสมมายาวนาน

“กำลัง”

มันชูกำปั้นขึ้นสู่ฟ้า

“เจ้าสำนักอู่ตัง ในสำนักอู่ตังที่แข็งแกร่งที่สุด คนเดียวที่แข็งแกร่งที่สุด ง่ายดายเพียงนี้เอง”

โหวอิงจื้อครุ่นคิด “หมายความว่า…ขอเพียงคนที่แข็งแกร่งกว่าปรากฏตัว เจ้าสำนักก็จะ…เปลี่ยนคน?”

กุ้ยตันเหลยพยักหน้า “สำนักเราแต่งตั้งรองเจ้าสำนักสามคน รองเจ้าสำนักนอกจากจะมีสถานะตำแหน่งและภารกิจในสำนักที่ต้องรับผิดชอบจัดการแล้ว สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือมีคุณสมบัติข้อหนึ่ง ทุกหนึ่งปีพวกมันล้วนสามารถท้าประลองกับเจ้าสำนักได้หนึ่งครั้ง”

ฝานจงกล่าวสืบต่อ “และตัวสำรองก็คือศิษย์ที่เตรียมท้าประลองชิงตำแหน่งรองเจ้าสำนัก ครั้นประกาศเป็นตัวสำรอง พวกมันก็ต้องประลองกับรองเจ้าสำนักคนใดคนหนึ่งในรอบหนึ่งปี ในหนึ่งปีนี้พวกเราทั้งสำนักอู่ตังจะช่วยเหลือตัวสำรองอย่างเต็มที่ ให้พวกมันฝึกฝนอย่างดีที่สุด”

โหวอิงจื้อตื่นเต้นจนร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย

“เช่นนั้น…จะทำอย่างไรจึงเป็นตัวสำรองได้ล่ะ”

“ไม่มีว่าต้องทำอยางไร” ฝานจงกล่าว “ศิษย์อู่ตังทุกคนสามารถเป็นได้ตลอดเวลา หากว่าเจ้ามั่นใจ พรุ่งนี้ก็ประกาศว่าจะเป็นตัวสำรองได้”

มันกล่าวอย่างผ่อนคลายเป็นปกติ แต่โหวอิงจื้อที่เคยเห็นวิชาลี้ลับของเยี่ยเฉินยวนด้วยตาตนเอง เข้าใจอย่างกระจ่างว่าการเป็นตัวสำรองต้องมีความมั่นใจในตนเองและความกล้าหาญมากเพียงไร มันหวนนึกถึงศิษย์พี่สามคนนั้นในตำหนักเจินเซียนเมื่อครู่ อดมิได้ที่จะนับถือพวกมันด้วยใจจริง

“นี่ก็หมายความว่า…” กุ้ยตันเหลยกล่าว “ใครก็ตามในสำนักอู่ตัง มีโอกาสเป็นเจ้าสำนักได้ตลอดเวลา”

มันชี้ไปยังยอดเขาเทียนจู้อันสูงตระหง่านนั้น

“กลายเป็นใต้หล้าไร้เทียมทานในอู่ตัง อันดับหนึ่งที่ชื่อว่าใต้หล้าไร้เทียมทานอย่างแท้จริง”

คำพูดห้าวหาญประโยคนี้ประหนึ่งค้อนเหล็กหนักหน่วงทุบใส่หัวใจของโหวอิงจื้อ มันรู้สึกว่าเบ้าตาชุ่มฉ่ำ จุกแน่นลำคอ ตอบคำมิได้ไปประเดี๋ยวหนึ่ง

ฝานจงรับรู้ จึงอดมิได้ที่จะยิ้ม ตบบ่ามันเบาๆ “สิบกว่าปีก่อน ข้าได้ยินประโยคนี้ครั้งแรกก็เป็นเช่นเดียวกับเจ้าตอนนี้”

โหวอิงจื้อสูดลมหายใจเข้าลึก ติดตามศิษย์พี่ทั้งสองคนขึ้นเขาต่อเงียบๆ

ขณะเดินอยู่มันขบคิดอีกว่าเป็นผู้ท้าประลองตัวสำรองย่อมต้องมีมาดและความเชื่อมั่นในตนเองสูงถึงขีดสุด แต่ผู้นำของสำนักอู่ตังสร้างและรักษาระบบท้าประลองที่เปิดเผยเช่นนี้ กลับแสดงให้เห็นชัดถึงบุคลิกและความมั่นใจที่ไม่ธรรมดามากยิ่งกว่า อยู่บนยอดเขาสูงยังต้องพากเพียรไม่ย่นย่อ ต้อนรับกับการท้าประลองของใครก็ตามที่จะมาจากด้านล่างตลอดเวลา นี่มิใช่สิ่งที่ผู้ครอบครองอำนาจทุกคนจะสมัครใจยอมรับได้

ความยิ่งใหญ่ของอู่ตัง มิใช่ความบังเอิญหรือโชคช่วยอย่างเด็ดขาด

“ศิษย์พี่กุ้ย…” โหวอิงจื้อถาม “จวบจนวันนี้…มีตัวสำรองที่เคยประลองชนะรองเจ้าสำนักหรือไม่”