ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 3 บทที่ 1

ยามนี้เงาร่างหนึ่งวิ่งมาจากเส้นทางเขาที่อยู่ไกลด้านโน้น เสียงเหยียบย่างนั้นหนักจนพวกมันได้ยินชัดเจน

คนผู้นั้นไม่ถึงครู่หนึ่งก็วิ่งมาถึงในสุสาน เป็นคนหนุ่มดูเหมือนอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปีคนหนึ่ง แต่กลับได้สวมชุดเขียวเข้มของสายเต่าพิทักษ์แล้ว โครงร่างเตี้ยล่ำ ทั้งร่างเต็มไปด้วยความห้าวหาญเหมือนสัตว์ป่าชนิดหนึ่ง แขนขวาของมัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บหรือไม่จึงมิได้สวมใส่แขนเสื้อ แต่งอซ่อนอยู่ใต้ชุดคลุม ดูเหมือนกอดท้องของตนเองไว้ ภายนอกยังใช้แถบผ้าดำรัดพัน

อกเสื้อของมันปักรูป ‘ไท่จี๋’ อยู่เพียงครึ่งซีก กับรูป ‘ปลาหยาง*’ ลำตัวขาวตาดำ

โหวอิงจื้อมองดูหน้าตาและท่าทางของชายหนุ่มผู้นี้แล้วรู้สึกคุ้นตาเล็กน้อย แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน…

บุรุษผู้นี้สีหน้าแดงชัด บนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างกายมีไอร้อนแผ่ออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนไม่ใช่เพียงเพราะวิ่งมาเมื่อครู่ ก่อนหน้ามันต้องกำลังฝึกทักษะอยู่เป็นแน่

“มีคนกลับมาจากซื่อชวนใช่หรือไม่” ปากมันถาม ดวงตาจ้องโหวอิงจื้อที่ยืนอยู่ตรงกลางเอาไว้

“เป็นศิษย์ที่รองเจ้าสำนักเยี่ยรับมาใหม่…” ฝานจงกำลังจะแนะนำ

แต่บุรุษผู้นี้นิสัยฉุนเฉียวอย่างยิ่ง เอ่ยถามโหวอิงจื้อเองโดยตรง ไม่รอฝานจงแนะนำ “เจ้านำข่าวอะไรกลับมาจากซื่อชวนบ้าง ศึกรบสำนักชิงเฉิงศึกนั้นสวยงามไหม พี่ชายข้ารบเป็นอย่างไร ฆ่าได้กี่คน”

พี่ชาย โหวอิงจื้อกระจ่างโดยพลัน มิน่าพอเห็นก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่เล็กน้อย…

“เสี่ยวเหยียน…” กุ้ยตันเหลยปล่อยหัวเราะออกมา “ผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือพี่ชายเจ้า…”

“ข้ารู้” โหวอิงจื้อกล่าว “เป็นศิษย์พี่ซีเจาผิง?”

ซีเสี่ยวเหยียนผู้นั้นยินดียิ่ง “ใช่แล้ว! พวกเราหน้าตาเหมือนกันกระมัง? พูดมา พี่ชายข้าอยู่ซื่อชวนเป็นอย่างไร”

“เขาถูกฆ่าตายแล้ว” โหวอิงจื้อกล่าวอย่างใจเย็น “บนเขาชิงเฉิง”

ซีเสี่ยวเหยียนปรี่เข้าหา มือซ้ายกระชากเสื้อของโหวอิงจื้อดึงหน้าอีกฝ่ายชิดหาจมูกของมัน

“เจ้า…” สุ้มเสียงตกใจปนโกรธของซีเสี่ยวเหยียนลอดออกมาจากไรฟัน “…รู้ได้อย่างไร”

“เพราะว่าเดิมทีข้าเป็นศิษย์ของสำนักชิงเฉิง” โหวอิงจื้อสีหน้าไม่เปลี่ยน

ข้อมือซ้ายซีเสี่ยวเหยียนออกแรงบิด เสื้อผ้าท่อนบนของโหวอิงจื้อล้วนแน่นขึ้น โหวอิงจื้อรูปร่างแม้สูงกว่าซีเสี่ยวเหยียน แต่แขนของซีเสี่ยวเหยียนยกร่างมันขึ้นจนมีเพียงปลายเท้าสัมผัสพื้น

“เสี่ยวเหยียน!” กุ้ยตันเหลยตะโกนห้ามปรามอยู่ด้านข้าง

ซีเสี่ยวเหยียนทำหูทวนลม “เป็นผู้ใดฆ่า” มันดึงโหวอิงจื้อเข้าใกล้ตนเองอีกครั้ง

“ไม่รู้ แต่มิใช่คนของสำนักชิงเฉิงอย่างแน่นอน” โหวอิงจื้อหน้าตาไม่สะทกสะท้าน “ข้าได้ยินรองเจ้าสำนักเยี่ยและศิษย์พี่เจียงอวิ๋นหลันพูดคุย เรียกขานมือสังหารโหดผู้นั้นว่านักล่า…”

“นักล่า!” กุ้ยตันเหลย ฝานจง และซีเสี่ยวเหยียนตะโกนพร้อมกัน ซีเสี่ยวเหยียนค่อยๆ ปล่อยโหวอิงจื้อลง

“ไม่!” ซีเสี่ยวเหยียนหน้าตาเศร้าเสียใจ “ด้วยวรยุทธ์ของพี่ชาย คงไม่…”

“นักล่าผู้นั้นเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ เจาผิงอาจถูกซุ่มโจมตีจึงได้…” ฝานจงกล่าวอยู่แล้วเงียบลง

วรยุทธ์ของนักล่าผู้นั้นดูเหมือนต้องประเมินเสียใหม่

“เสี่ยวเหยียน” กุ้ยตันเหลยกล่าว “เจ้าพาศิษย์น้องคนนี้ไป ‘ลานยุทธ์ชางอวิ๋น’ ก่อน ให้มันเริ่มฝึกทักษะ เรื่องนี้ข้ากับศิษย์น้องฝานต้องรายงานเจ้าสำนักให้แน่ชัด”