ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

ขณะเยียนเหิงได้ยินเสียงระฆังก็เพิ่งจะสอนวิชาเรียนคาบเช้าเสร็จพอดี จึงสั่งให้ศิษย์ที่หมดแรงเหล่านั้นแยกย้ายไป

นับแต่มันเข้าสำนัก หกปีที่ผ่านมา เป็นครั้งแรกที่เยียนเหิงได้ยินเสียงระฆัง

ระฆังทองแดงใบใหญ่ใบนั้นเดิมเป็นเครื่องดนตรีประกอบพิธีกรรมของตำหนักเจี้ยนฝูแห่งเขาชิงเฉิง ร้อยปีก่อนหน้าย้ายมาวางไว้ข้างศาลบรรพชนเรือนเสวียนเหมิน แต่ไรมาใช้งานน้อยมาก ทว่าเยียนเหิงรู้ความหมายของเสียงระฆังดี

สำนักชิงเฉิงมีเรื่องสำคัญผุดขึ้น จึงเรียกรวมบรรดาศิษย์เร่งด่วน

โดยเฉพาะเยียนเหิงที่เป็นศิษย์สาวกสืบมรรคาไปแล้ว พอได้ยินเสียงระฆังก็รีบวิ่งมุ่งไปยังโถงกุยหยวนเพื่อเข้าพบเจ้าสำนัก

มันรีบหยิบฝักกระบี่ขึ้น แต่มิได้ไปทางช่องเขา กลับวิ่งลงจากเนินเขาโดยตรงอย่างกระเด้งกระดอน

เยียนเหิงเข้าสู่เรือนเสวียนเหมิน เมื่อมาถึงหน้าประตูเฉลียงของโถงกุยหยวนพบว่ามีศิษย์สาวกฝึกบำเพ็ญกลุ่มใหญ่รวมกันอยู่หน้าประตูนานแล้ว พวกมันเห็นเยียนเหิงมาถึงก็แบ่งออกเป็นสองฝั่งเพื่อเปิดทางให้

ม่ายต้าเจี๋ยเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น มันถามเยียนเหิง “รู้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น” ขณะถามสีหน้าเคร่งเครียด ศิษย์คนอื่นเองก็แสดงออกเหมือนกัน

“มิทราบ” เยียนเหิงมอบกระบี่ฝึกซ้อมให้ม่ายต้าเจี๋ยดูแล เดินเข้าไปตามทางเฉลียงของโถงกุยหยวนโดยลำพัง

เมื่อเข้าสู่โถงกุยหยวน เยียนเหิงเห็นอาจารย์และอาจารย์อาทั้งสามประจำที่นานแล้ว ศิษย์สาวกสืบมรรคาที่เหลือและศิษย์พี่เองก็มาแล้วกว่าครึ่ง มันแสดงมารยาทต่อเหล่าผู้อาวุโสอย่างรีบร้อน แต่เหอจื้อเซิ่งมิได้กล่าวอะไร

เยียนเหิงเห็นตู้เก็บกระบี่ด้านซ้ายของโถงกุยหยวนเปิดออก เหล่าศิษย์พี่แต่ละคนที่มาถึงแล้วล้วนสะพายกระบี่ จางเผิงก็อยู่ในนั้น มันหยิบกระบี่เล่มหนึ่งขึ้นมาจากชั้นวาง มอบใส่มือเยียนเหิง

“มา” จางเผิงกล่าวพลางช่วยเยียนเหิงห้อยฝักกระบี่ไว้ตรงสายคาดเอว

เยียนเหิงผูกเชือกห้อยฝักกระบี่ไปพลาง ถามจางเผิงด้วยเสียงแผ่วเบาไปพลาง “มีเรื่องอันใด”

“ไม่ต้องถาม รออาจารย์บอก” จางเผิงบอกเป็นนัยให้มันไม่ต้องกล่าวคำอีก

ศิษย์พี่ที่เหลือล้วนวิ่งมาถึง ต่างคนก็ต่างไปเบิกกระบี่ที่ตู้เก็บกระบี่

ทั่วทั้งโถงกุยหยวนมีบรรยากาศตึงเครียดชนิดหนึ่ง

พวกเหอจื้อเซิ่งทั้งสี่ยังคงนิ่งเงียบ ซ่งเจินกวาดสายตามองสีหน้าศิษย์แต่ละคน ในจดหมายบอกว่าคนของสำนักอู่ตังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ วันนี้เสียงระฆังเรียกรวมดังขึ้นก็เพื่อเตรียมการฝึกซ้อม มันเห็นศิษย์สาวกสืบมรรคาในสิบหกคนมิได้มีสักคนเปิดเผยอาการลนลานก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่ง

รอจนศิษย์สาวกสืบมรรคาทั้งสิบหกคนสะพายกระบี่และจัดแถวยืนเป็นระเบียบจนเสร็จ ซ่งเจินกระแอมหนึ่งเสียงเตรียมเอ่ยคำ สายตาทั้งหมดต่างจับจ้องบนหน้าของมัน

“พรุ่งนี้…” มันถือจดหมายของอู่ตัง เริ่มอ่าน

แต่ซ่งเจินยังมิทันกล่าวถึงคำที่สาม นอกประตูหน้าของห้องโถงกลับมีเสียงเคาะประตูดังอยู่พักหนึ่ง

เยียนเหิงอยู่ตำแหน่งท้ายสุดในห้องโถงนี้ ย่อมต้องเป็นมันไปเปิดประตู

คนที่อยู่นอกประตูคือโหวอิงจื้อ

“อะไรกัน เสี่ยวอิง เจ้าควรรู้กฎระเบียบ ยามนี้มิอาจเข้ามา…”