ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

โหวอิงจื้อกลับมิได้สนใจมัน แต่มองไปยังด้านหลังสุดของห้องโถง

“ศิษย์มีเรื่องสำคัญจะรายงาน!” โหวอิงจื้อกล่าวเสียงดัง

“มีเรื่องอะไร รีบพูดมา!” ซ่งเจินถูกขัดจังหวะการพูด ยามนี้จึงหมดความอดทนอย่างยิ่ง

“เป็นนักพรตน้อยที่เฝ้าซุ้มประตู มันมีเรื่องเร่งด่วนจะรายงาน ด้วยเหตุนี้ศิษย์จึงตั้งใจมาส่งข่าว”

โหวอิงจื้อสำรวจเหล่าศิษย์พี่ในห้องโถง แต่ละคนล้วนสะพายกระบี่จริง ดูเหมือนเรื่องราวร้ายแรงดังคาด

“มันบอกว่ามีคนกลุ่มหนึ่งอ้างตัวว่าเป็นคนของสำนักอู่ตัง เมื่อครู่ผ่านซุ้มประตูเข้ามาแล้ว กำลังมุ่งหน้ามายังเรือนเสวียนเหมิน มันจึงชิงวิ่งมาแจ้งพวกเราก่อน”

ซ่งเจินหัวใจเย็นวาบ

“บอกว่าพรุ่งนี้มิใช่หรือ แล้วทำไม…”

มันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย มองไปยังเหอจื้อเซิ่ง

เหอจื้อเซิ่งยามนี้ดวงตาสีเทาคู่นั้นปิดสนิท นั่งยืดตัวตรงอยู่บนเก้าอี้

คนราวกับเข้าฌานไปแล้ว

ศิษย์ชิงเฉิงจำนวนมากรวมตัวอยู่ด้านนอกเรือนเสวียนเหมิน มองนักสู้สำนักอู่ตังกลุ่มนั้นเดินเท้ามาอย่างตื่นเต้น พวกมันยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

พวกอู่ตังมีไม่น้อยกว่าสามสิบคน แต่ละคนสวมชุดคลุมสีดำ เกือบทุกคนสะพายอาวุธ สะท้อนแสงแวววับใต้แสงอาทิตย์ พวกมันครึ่งหนึ่งห้อยกระบี่ที่เอว ที่เหลือมีบางคนพกง้าว บ้างก็มีโล่หวาย แส้เหล็ก มีดสั้น ไปจนถึงอาวุธพิสดารต่างๆ เตรียมพร้อมสู้รบอย่างเต็มที่

คนที่เป็นหัวหน้าคือชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี บริเวณส่วนหน้าด้านซ้ายของชุดคลุมมีสัญลักษณ์ทวิลักษณ์ไท่จี๋ที่ทอมาจากเส้นด้ายสีเงิน ด้านหลังสะพายกระบี่คู่หนึ่งไขว้กันอยู่ รูปร่างมันสูงใหญ่ทว่าผอมเพรียวผิดปกติ สยายผมสีขาวและดำปะปนกันทั่วศีรษะ ใบหน้าซูบผอมไร้หนวดเคราขาวซีด ดวงตายาวเรียวคู่หนึ่งส่งสายตาเฉียบคมอันเย็นขา ใต้ถุงใต้ตาสองข้างของมันใช้หมึกดำสักอักขระที่เหมือนคาถาเล็กละเอียดเป็นแนวโค้งยาวจนเกือบถึงมุมปาก มองไกลๆ ดุจดั่งน้ำตาสีดำสองทาง

ซ่งเจินนำศิษย์สาวกสืบมรรคาหลายคน รวมถึงบุตรชายซ่งเต๋อไห่ ออกไปต้อนรับนอกประตูเรือนเสวียนเหมิน

“ผู้ร่วมวิถีสำนักอู่ตังทุกท่านมาเยือน กลับมิได้ออกไปต้อนรับแต่เนิ่นๆ เสียมารยาทแล้ว” ซ่งเจินประสานมือแสดงมารยาท มองชายวัยกลางคนผมยาวผู้นั้น “ท่านคือ…”

“ข้า เยี่ยเฉินยวน” มันเพียงแค่ประสานมือเบาๆ กลับมา ใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม “ใคร่พบท่านเหอเจ้าสำนักของพวกท่าน”

ซ่งเจินเคยได้ยินชื่อของเยี่ยเฉินยวน ในปีนั้นเถี่ยชิงจื่อนำศิษย์อู่ตังสามสิบแปดคนต่อสู้ด้วยเลือดกับลัทธิอู้อี๋ หลังต่อสู้อย่างดุเดือดติดกันหลายรอบก็ได้รับชัยชนะแสนเศร้า ศิษย์สามสิบแปดคนเหลือเพียงห้าคนรอดกลับมา เยี่ยเฉินยวนในวัยไม่ถึงยี่สิบปีเป็นหนึ่งในนั้น สามารถรอดตายท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด อีกทั้งผ่านการฝึกฝนในหลายปีมานี้ ฝีมือเยี่ยเฉินยวนย่อมหาใช่ธรรมดาไม่ จึงสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองเจ้าสำนักอู่ตังคนปัจจุบันได้