ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

“อันที่จริงการชิงชัยเป็นหนึ่งในยุทธภพเดิมทีก็เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ” เจียงอวิ๋นหลันกล่าวอีก “ปาสู่ไร้สอง เขียนได้ประเสริฐจริงๆ แต่ว่าขอถามเจ้าสำนักเหอ สำนักท่านเคยคิดหรือไม่ ต้องแก้ป้ายคำขวัญนี้สักหน่อย เขียน ‘ใต้หล้าไร้สอง’ เป็นอย่างไร”

เฉินหงลี่ที่นั่งอยู่ข้างกายเหอจื้อเซิ่งหัวเราะเยาะ “ใต้หล้าไร้สอง? หึๆ ผู้ใดสามหาวเช่นนี้ ข้าล่ะอยากเห็นนัก!”

ซ่งเจินรีบกล่าวประนีประนอม “ความหมายของศิษย์พี่เฉินเราคือใต้หล้ายิ่งใหญ่ สำนักพรรคในยุทธภพมากมาย ผู้มีความสามารถปรากฏ แล้วใครเล่าจะมี…”

เจียงอวิ๋นหลันขัดจังหวะมัน “ความจริงพวกท่านจะแขวนป้ายคำขวัญ ‘ใต้หล้าไร้สอง’ ก็มิยากเย็น”

“มิยากเย็น?” ซ่งเจินสงสัย

บรรดาศิษย์ชิงเฉิงต่างมองเจียงอวิ๋นหลัน เยียนเหิงรู้สึกเลือนรางในใจว่าน้ำเสียงของเจียงอวิ๋นหลันยามกล่าวประโยคนั้นฟังดูผิดแปลก

แต่แล้วเจียงอวิ๋นหลันกลับคุยเล่นเช่นปกติ

“ขอเพียงสำนักชิงเฉิงแก้แผ่นป้ายสักหน่อย เป็น ‘สำนักอู่ตังอาศรมชิงเฉิง’ เช่นนั้นก็เป็น ‘ใต้หล้าไร้สอง’ โดยแท้จริงแล้ว”

ซ่งเจิน หลี่ว์อีเว่ย เฉินหงลี่ ทั้งหมดล้วนตะลึงงันไปทันที

พวกเยียนเหิงศิษย์สาวกสืบมรรคาสิบหกคนย่อมเข้าใจคำพูดของเจียงอวิ๋นหลัน…อู่ตังคือใต้หล้าไร้สอง หากชิงเฉิงยอมตกเป็นสาขาย่อยของอู่ตัง ก็ยังพออาศัยบารมีได้บ้าง

สำหรับนักสู้ ไม่มีคำพูดใดเหยียดหยามไปกว่านี้อีกแล้ว

คนทั้งสิบหกต่างเลือดลมพลุ่งพล่าน ทั้งหมดล้วนถลึงตาจ้องคนของอู่ตังทั้งสาม มีบางคนยื่นมือจับบนด้ามกระบี่ที่ข้างเอว

เผชิญหน้ากับการเหยียดหยามประเภทนี้ วิธีแก้ไขของนักสู้มีเพียงประเภทเดียว

เหอจื้อเซิ่งกลับมิได้มีอาการโกรธ มันเพียงแค่ถามอย่างเชื่องช้าและสงบอย่างยิ่ง

“หากว่าข้าปฏิเสธเล่า”

ขณะมันถามหาได้มองเจียงอวิ๋นหลัน แต่เป็นเยี่ยเฉินยวน

เยี่ยเฉินยวนล้วงของชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อ

นั่นคือไม้แผ่นหนึ่งที่ดูโบราณยิ่งนัก เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเพราะกาลเวลา บนนั้นสลักรูปหยินหยางและอักษรโบราณคำว่า ‘อู่’ ตัวหนึ่ง

“เจ้าสำนักเหยาของเรามีคำสั่ง ให้พวกเราประลองฝีมือกับสำนักชิงเฉิง” เยี่ยเฉินยวนยกป้ายประกาศิตไม้ขึ้น “เพื่อพิสูจน์ว่าวิทยายุทธ์สำนักอู่ตังเรา ใต้หล้าไร้เทียมทาน!”

‘ไต้หล้าไร้เทียมทาน’ คำนี้ช่างฟังดูง่ายดายเสียนี่กระไร

นักสู้บนโลกนี้ ผู้ใดไม่เคยใฝ่ฝันถึงคำคำนี้บ้าง แต่จะมีสักกี่คนที่จะกล้าประกาศกร้าวจากปาก

ทว่าขณะเยี่ยเฉินยวนกล่าว ดูเหมือนจะถูกต้องเหมาะสม ราวกับเป็นเรื่องจริงเรื่องหนึ่งที่บรรยายต่อหน้าผู้คนที่ทราบโดยทั่วกันอยู่แล้ว

ซ่งเจินตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไรอีก มันยังคงมิอาจเชื่อหูตัวเอง

คำพูดที่บ้าคลั่งเช่นนี้กลับออกมาจากปากของผู้เป็นถึงรองเจ้าสำนักคนหนึ่งในสำนักเลื่องชื่อฝ่ายธรรมะ